Α Ε Κ – ΛΑΜΙΑ

Μας τρολάρησε μάλλον ο προφήτης με την χρησιμοποίηση του Λιούμπισιτς σήμερα, αλλά δεν μασάμε εμείς. Μασάμε; Φυσικά και όχι. Ο μαλάκας αποδεικνύεται μόνος του. Κι ο μαλάκας έχει δυό χαρακτηριστικά; Πρώτον ότι απολαμβάνει τους ύμνους από βαλτούς που λέγονται δημοσιογράφοι και δεύτερον ότι δεν μαθαίνει από τα λάθη του.

Όμως δεν θα πάμε έτσι. Σήμερα κάνουμε κριτική του αγώνα. Που γενικά κι αόριστα , η ΑΕΚ ήταν κακή, αλλά για να την δικαιολογήσω, ας την πω απλά επιπόλαια. Δεν γίνεται να παίζεις ένα πρωτάθλημα με το κορμί εδώ και το μυαλό σε άλλο γήπεδο. Τι να κάνει κι ο παίκτης όταν βλέπει τον ψυχακοπροφήτη να πηγαίνει ανά τρία λεπτά στον πάγκο και να ρωτάει τι γίνεται στους Χαριλάου…

Εν πάση περιπτώσει, προσπάθησε η ομάδα να παίξει μπάλα. Δεν είχε μεγάλες αλλαγές, αλλά είχε τον Λιούμπισιστς – ρε τι διάολο η μοίρα να τον βγάζει κορυφαίο παίκτη -, δυό αμυντικά χαφ και τον Βίντα χαμένο κάπου στο κέντρο. Μιλάμε για μια ομάδα, π[ου απλά δεν ήταν ομάδα. Σήμερα ήταν καθαρά , οι ατομικές ενέργειες, που απλά εντάχθηκαν σε κάποια δήθεν ομαδική λειτουργία.

Μπορείς να πεις ότι ήταν λόγω της νευρικότητας. Μπορείς να πεις ότι πλέον δεν θέλανε να ελπίζουν καρτερώντας κάποιο δώρο από αντίπαλο. Μπορείς να πεις πολλά ( θα σας πω για το τι έλεγε ο Δημητριάδης ή γιατί πήγε φανερά ο Μελισσανίδης επάνω ), αλλά δεν είναι για το παιχνίδι. Το παιχνίδι ήταν μονόδρομος κι αυτό, αλλά στην ουσία παρωδία στησίματος ή σχεδιασμού. Νομίζω ότι ο Αλμέιδα, δεν άντεξε την πίεση.

Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς παίζαμε. Έπρεπε να επιτεθούμε και το ψάξαμε με τον Άμραμπαντ και τον Τσούμπερ, που για μένα αυτός ήταν σήμερα ο αρχηγός. Την ώρα μάλιστα που δεν του έβγαινε τίποτα του μαροκινού και την ώρα που βλέπαμε αυτό το όρθιο κρέας, τον Γκαρσία, τον οποίον τον παντρευτήκαμε τελικά. Επίσης κανείς δεν κατάλαβε γιατί υπήρχαν τα δύο αμυντικά χαφ και πώς ήταν δυνατόν να έρθει η δημιουργία. Το πουλέν του προφήτη σήμερα, ο Πινέδα, ήταν έξω αλλά κι όταν μπήκε, πήγε δεξί μπακ.

Όμως οι ατομικές προσπάθειες φέρανε το αποτέλεσμα. Δυό σουτ, προσωπικές ενέργειες του Τσούμπερ και του Λιούμπισιτς, μας φέρανε μπροστά και πλέον έβλεπες τους περισσότερους να κοιτάνε στο κινητό τους τι γίνεται στο άλλο παιχνίδι. Κανέναν δεν ενδιέφερε τι έκανε η ΑΕΚ και φυσικά ούτε και η ΑΕΚ τους ιντριγκάριζε με κάποιο καλό ποδόσφαιρο. Το τρίτο γκολ ήταν απλά ένα επιστέγασμα τυφλό χωρίς να έχει προηγηθεί τίποτα από όσα έχουμε θεωρητικά διδαχτεί.

Πάντως η ομάδα μας έτρεξε, για να πούμε και τα καλά. Είχε διάθεση αλλά δεν είχε την προσωπικότητα στο γήπεδο για να την κατευθύνει. Φιλότιμο υπήρχε αλλά δεν υπήρχε ο στρατηγός. Κι αυτό το παιχνίδι σηματοδοτεί τις ανάγκες για το μέλλον, που όπως διάβασα έχει ήδη γίνει ο σχεδιασμός. Όταν το διάβασα, πράγματι έπεσα από τα σύννεφα. Λες κι ήμουν σε άλλη χώρα. Στην Ελλάδα και ειδικά στην ΑΕΚ, έχει γίνει προγραμματισμός; Μπράβο ρε παιδιά, δεν θα περιμένουμε θρίλερ στις μεταγραφές φέτος.

Και τελείωσε η σεμνή τελετή με το τερμάτισμα στην δεύτερη θέση. Διότι ο Αλμέιδα έκανε και τις αλλαγές του, οι οποίες φυσικά τι να προσφέρουν; Ξέρανε από τον πάγκο το αποτέλεσμα του άλλου αγώνα, χώρια που Γκατσίνοβιτς και Αραούχο, είναι απλά τέως παίκτες. Ναι, έβαλε γκολ ο Σιμάνσκι και περάσαμε τη Λαμία με ευρύ σκορ. Δεν θέλαμε αυτό ρε προφήτη. Θέλαμε να πιστοποιήσουμε φέτος ότι ήμασταν καλύτεροι. Κι ήρθες κόντρα στα λόγια σου : Το project ήταν τριετές, πράγματι. Επειδή το πήρες πέρσι, ίσως βιαστικά, φέτος έπρεπε να το χάσεις; Κάτσε και βλέπε τον Πινέδα των 6 μύριων δεξί μπακ και κάτσε και βλέπε τον Λιούμπισιτς των 4 μύριων να σε εκθέτει συνέχεια.

Υγ1. Ο Λιούμπισιτς μου έκανε εντύπωση σαν Κροάτης. Να μην αφιερώσει το γκολ του στον προφήτη; Εγώ , θα τον είχα κατουρήσει.

Υγ2. Κατέβηκα στο μπαρ στο διάλειμμα να πάρω ένα ουίσκι. Δίπλα μου ήταν ο Γαλανόπουλος. Μιλάμε ότι τρόμαξα. Αυτό το παιδί έπαιζε αμυντικό χαφ; Ευτυχώς που δεν έπαιζα εγώ σε αυτήν την ηλικία αντίπαλος του. Ο μισός από εμένα σε ύψος και σε σωματοδομή.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 62 σχόλια

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ – Α Ε Κ

Αν αυτό που είδαμε στο πρώτο μέρος είναι αυτό που δουλευόταν τόσο καιρό στις προπονήσεις, τότε ας ξανακοιτάξουμε τα βιβλία της μπάλας που ξέρουμε. Διότι είδαμε ακριβώς τα ανάποδα από αυτά που φανταζόμασταν : Μια ΑΕΚ σχεδόν ψόφια, κι έναν αντίπαλο με φουλ ενέργεια. Αυτό για την φυσική κατάσταση.

Μετά έχουμε και τα τακτικά κομμάτια. Μια ΑΕΚ ανύπαρκτη στο κέντρο και σχεδόν εξαφανισμένη στην επίθεση. Όλοι οι επιθετικοί ήταν κάτω του ανεκτού μέσου όρου για το συγκεκριμένο παιχνίδι. Επίσης μια ΑΕΚ κλεισμένη πίσω που έψαχνε συνεχώς κάποια αντεπίθεση. Μια μακρινή μπαλιά ή μια πλαγιοκόπηση κύρια από δεξιά. Μονότονη, άνευρη και πολλή παθητική. Στα όρια της μοιρολατρίας.

Ο αντίπαλος ήταν πολύ καλύτερος. Πήρε το κέντρο με τα χαφ του αλλά και την άμυνα του που έπαιξε πολύ ψηλά. Έβγαλε μπόλικη ενέργεια και σφυροκόπησε το τέρμα μας. Μπορεί να μην έκανε κάποια άχαστη τελική, όμως στην ουσία κατετρόπωσε την ομάδα μας. Απειλούμασταν συνεχώς είτε στην περιοχή μας είτε στις δεύτερες μπάλες. Εμείς δεν μπορούσαμε όχι μόνο να κατεβάσουμε τη μπάλα αλλά ούτε και να διώξουμε σωστά. Καιρό είχα να δω τόσο άτακτο παιχνίδι από μέρους μας. Τέτοια παντελή έλλειψη πρεσαρίσματος, τόση νευρικότητα και τόσους κακούς παίκτες.

Η ουσία είναι ότι δεν πήγαμε για ποδόσφαιρο κατοχής αλλά για κάτι άλλο, που δεν βγήκε. Και δεν βγήκε αφού ο Γκαρσία κι ο Αραούχο ήταν της πλάκας. Πολύ κοντά τους και ο Ελίασον. Φυσικά για τα μπάζα ήταν κι ο Γκατσίνοβιτς. Κι έβλεπες αυτήν κακομοιριά όταν δεν υπήρχε τρέξιμο σε κενούς χώρους και προτιμούσαν όλοι να κλείνονται ανάμεσα σε δυό και τρεις αντιπάλους. Μόνο ένα θετικό μπορώ να πω : Μια καλή ευκαιρία που έχασε ο Ελίασον αλλά που δεν είναι ικανή να ισοφαρίσει όλες αυτές τις τρίχες που είδαμε. Εντάξει παίδες πράγματι ο διαιτητής έπρεπε να είχε βγάλει μια κίτρινη στο σέντερ μπακ του Οσφπ.

Πήγε με γρήγορη αλλαγή να διορθώσει την κατοχή στο χώρο του κέντρου. Έβαλε λοιπόν τον Γιόνσον ενώ πήγε τον Πινέδα δεξί μπακ. Πήγε να φτειάξει κάτι αλλά χάλασε κάτι άλλο. Βλέπετε του άρεσαν πάρα πολύ οι Γκατσίνοβιτς και Αραούχο, κι είπε ότι ο Σιντιμπέ είχε θέμα. Εν πάση περιπτώσει έτσι το σκέφτηκε κι έτσι το έκανε. Χωρίς όμως να παίρνει και κάτι το ιδιαίτερο.

Η ΑΕΚ εξακολουθούσε να είναι φοβισμένη και ανήμπορη. Κάπως κουνήθηκε επειδή την λέγανε ΑΕΚ, αλλά γενικά δεν έπεισε κανέναν σήμερα. Μπορώ να πιω ότι ήταν απλά αναλώσιμη αλλά και πολλή κακή. Νόμιζα ότι έβλεπα ομάδα προ Αλμέιδα. Οι γραμμές ήταν μακριά, ενέργεια δεν υπήρχε και φυσικά λείπανε οι προσωπικότητες. Φυσικά μόνο για γέλια ήταν η απόφαση του Αλμέιδα να κάνει ένα πεντάλεπτο με δυό επιθετικούς ή αντί του Λιούμπισιτς να μπει ξανά ο Μάνταλος.

Δεν ξέρω ειλικρινά τι προετοιμασία είχε γίνει. Εμένα μου θύμισε ένα σκορποχώρι με παίκτες που τους μάζεψαν από κάποια παραλία και τους είπαν, μπείτε για να προπονήσετε λιγάκι τον αντίπαλο. Τα πάντα ήταν λάθος και με τρομερή συνέπεια στα λάθη. Στην έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης, στην λιγοψυχιά στις προσωπικές μονομαχίες και φυσικά σε μια απίστευτη ασυνεννοησία.

Η ΑΕΚ ΗΤΑΝ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΔΙΚΑΙΟΥΤΟ ΤΙΠΟΤΑ. Δεν φοβόμαστε να το πούμε, ούτε να δώσουμε συγχαρητήρια στον αντίπαλο. Πλέον το πρωτάθλημα αν έρθει, θα είναι προϊόν δώρου. Δεν θα είναι θέμα παικτών ούτε προπονητή. Θα είναι μόνο η καύλα του Μελισσανίδη να πει ότι πήρε ακόμα έναν τίτλο. Οι παίκτες και ο προπονητής, απέτυχαν. Οπότε αν την Κυριακή πάρει τελικά η ΑΕΚ τον τίτλο, καλό θα ήταν να αποθεώσουμε τον Μελισσανίδη. Καλό θα ήταν αυτός να μπει στο γήπεδο και να κάνει τον γύρο του θριάμβου. Θα το αξίζει πραγματικά.

Υγ. Κορυφαίους είδα σήμερα τον Κάλενς και τον Χατζησαφί. Οπότε κι έτσι εξηγούνται τα πάντα.

ΟΥΣΤ ΦΟΒΙΤΣΟΥΛΕΣ.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 59 σχόλια

ΜΕΣΑ ΤΑ ΤΕΦΤΕΡΙΑ

Σήμερα ήταν του Θωμά; Του άπιστου; Που τελικά πίστεψε; Έτσι λένε τα κιτάπια κι έτσι λένε και κάποιοι άλλοι που το παίζουν Αεκτζήδες, αλλά τρέμουν και φοβούνται. Κι αφού αλλάζουν πρωταθλητή ανά τρεις ημέρες, από την αρχή των μπαράζ, τώρα έχουν βαφτίσει πρωταθλητή τον Παοκ.

Οι υπόλοιποι ελπίζω να μην κοιτάζονται μεταξύ τους με απόγνωση. Αλλά να εύχονται να ξαναδούν την ΑΕΚ, όπως την θέλουνε. Ενωμένη, αποφασιστική, και με ένα προπονητή που να ξέρει πότε και πώς να παρέμβει. Μιλάω για το παιχνίδι της Τετάρτης, έτσι όπως τα καταφέραμε με την απόδοση μας στην Τούμπα.

Που μπορεί και να είναι και κάποιος οδηγός μας. Σε εκείνο το παιχνίδι, δεν είδαμε τίποτα που να μας φοβίσει περισσότερο από τον εαυτό μας. Στο σημερινό παιχνίδι ανάμεσα στους δυό γάβρους, δεν είδαμε τίποτα που να έχουμε να φοβηθούμε στον Πειραιά. Η ΑΕΚ έχασε τρομερά δύσκολα, σήμερα ο αντίπαλος την Τετάρτη, έχασε μαρς.

Θες την κούραση; Θες την ψυχική σκέψη που είναι πλέον στην Ευρώπη; Αυτά είναι δικαιολογίες για τον αντίπαλο, που κατώρθωσε και χρύσωσε το χάπι μιας πλήρως αποτυχημένης χρονιάς. Κερδίζοντας αυτήν την στιγμή, μόνο τις εντυπώσεις. Διότι ουσιαστικό στα χέρια του, δεν έχει τίποτα. Εκτός αν θεωρεί ότι επειδή θα παίξει τον τελικό του Μίλκο cup, κατά δήλωση Καραπαπά, κάτι έχει κάνει. Θυμίζοντας τον κλασσικό νεοέλληνα, που επειδή έχει μια Ακρόπολη θεωρεί ότι κάτι του χρωστάει ο πλανήτης.

Η ΑΕΚ αρκετά γκελάρισε. Αρκετά μας κούρασε φέτος. Η ΑΕΚ οφείλει να πάει να αποδείξει ότι είναι καλύτερη ομάδα μεθαύριο. Και φυσικά να μην περιμένει κάποιο δώρο από τον Αλαφούζο ή τον Καρυπίδη. Η ΑΕΚ οφείλει να κερδίσει από σεβασμό σε όλον τον κόσμο της αλλά και σε όλον τον υγιή κόσμο που βλέπει μια κανονική μπάλα. Οφείλει να παίξει μόνο για τη νίκη κι οφείλει να την κατακτήσει. Δεν έχει καμία δικαιολογία για καινούργια γκέλα.

Ναι, αν δεν κερδίσει θα είναι γκέλα. Είναι ξεκούραστη εντελώς. Δεν έχει τίποτα άλλο να σκέφτεται. Κι απέναντι της έχει έναν αντίπαλο με το μυαλό αλλού αλλά και τα πόδια τσακισμένα. Δεν υπάρχουν άλλα πλεονεκτήματα, που θα μπορούσαμε αυτήν την στιγμή να έχουμε. Με όλο το ρόστερ ετοιμοπόλεμο – ο Φερνάντες δεν αποτελεί κάποιο θέμα – και με έναν μόνο στόχο. Τη φιέστα την άλλη Κυριακή.

Κι αυτά είναι τα παιχνίδια, που θεωρητικώς γουστάρουμε κάποιοι : Τα γνήσια ανδρικά. Όταν είσαι με την πλάτη στον τοίχο κι όταν έχεις μονοδρομικό στόχο. Τίποτε άλλο. Κι όταν μάλιστα καλείσαι να υπερασπιστείς την πρώτη θέση που δίκαια κατέχεις. Κι όταν μάλιστα μπορείς να κάνεις τη νίκη μέσα στον Πειραιά και να χειροκροτηθείς από όσους πάνε στο γήπεδο με σκοπό να δουν ένα καλό παιχνίδι. Να διασκεδάσουν την αδιαφορία τους για τον στόχο σου, που χάθηκε γι’ αυτούς.

Δεν είναι φυσικά, ούτε ζωή ούτε θάνατος. Ένα παιχνίδι είναι, κι ό,τι και να γίνει, Αεκτζήδες θα συνεχίσουμε να είμαστε όλοι. Απλά μια νίκη εκεί μέσα, θα γιγαντώσει κι άλλο τη φανέλα μας και θα βάλει βάσεις για καινούργια ιστορία στο μέλλον. Δεν απειλείται κάποιος, ούτε αμφισβητείται κάποιο έργο. Απλά όλος ο οργανισμός ΑΕΚ χρειάζεται αυτό το οξυγόνο στις πολυθρόνες που θα κάτσει αργότερα άπρακτος. Και το χρειάζεται για να το πάρει μόνος του, με την ομάδα του, κι όχι από δώρα άλλων, όπως ξαναείπα.

Θάρρος λοιπόν και δύναμη. Και μόνο για τη νίκη. Με καλή μπάλα, με καλή τακτική και με προσωπική δύναμη, από όσους επιλεγούν να παίξουν. Χωρίς φόβο και χωρίς καμία αναστολή για οτιδήποτε χρησιμοποιηθεί, θεμιτό ποδοσφαιρικά. Παίζει ο δικέφαλος με όλα τα εχέγγυα του απέναντι σε μια δαφνοστεφανωμένη αδερφή, που τυχαία πίστεψε ότι έγινε ομάδα.

ΑΠΟΔΕΙΞΤΕ ΤΟ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ.

Βαρεθήκαμε τις γκέλες.

Θέλουμε μια αντρική νίκη.

Βαρεθήκαμε να κάνουμε σχεδιασμούς με εικονικές βαθμολογίες.

Μέσα τα τεφτέρια, έξω πλέον τα γιαταγάνια.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 26 σχόλια

ΕΝ ΟΨΕΙ ΠΑΣΧΑ

Ενότητα ζητάμε υποθέτω σαν ΑΕΚ. Άρα το λάδι στη φωτιά, δεν χρειάζεται αυτήν την στιγμή. Πηγαίνουμε ενωμένοι είτε για κάποιο δώρο την επόμενη Κυριακή από το Πάσχα, είτε για μια καλή εμφάνιση στο τηγάνι στις 15/05. Όλα τα άλλα στοιχεία έχουν σταχυολογηθεί κι αναλυθεί από τους πάντες. Όλα αυτά τα σκόρπια, θα τα αναλύσουμε και θα τα ιεραρχήσουμε αφού τελειώσει αυτό το πρωτάθλημα, που θα το τελειώσουμε με -2 βαθμούς σε σχέση με πέρσι, αν νικήσουμε στο τηγάνι ( αν δεν, θάναι μεγαλύτερο το πλην ). Κύρια για την προσωπολατρεία που έχει εμφανισθεί πάλι, αλλά κύρια για τον τεχνοκρατισμό που θα έπρεπε να υπάρχει, σε σχέση με την εκδήλωση ενός άκρατου και ακράτητου ψυχισμού. Είναι μεγάλη εβδομάδα βάσει ημερολογίου. Δεν λέει τίποτα αυτό για μένα, ή για τους Κινέζους ή για τους Ισαρηλίτες ή για τους Αμερικάνους ή για τους Ινδούς ή ακόμα και τους μοναχούς του Άγιου Όρους. Όλοι θα ζήσουν, και δεν θα παρασυρθούν από παραμύθια.

***********************************************************************************************************

                                             ΠΑΣΧΑ

            Πολλές φορές γυρνάω πίσω το λογισμό μου. Το πόσο πίσω, έχει να κάνει με την διάρκεια κάποιας ευχάριστης ανάμνησης. Γιατί άλλο; Να αναπολήσω πράματα που θα ήθελα να μην έχουν συμβεί; Ή μήπως επειδή ο νους μου είναι ανίκανος να διαγράψει τα μαύρα, πρέπει εγώ να τα ξαναφέρνω στο εκράν του μυαλού μου; Δεν ελέγχω το υποσυνείδητο;

          Κι οι δεκαετίες του 80 ή του 90, δεν είναι δα και τόσο μακρινές. Κι όμως, έτσι μοιάζουν. Στο ντύσιμο των ανθρώπων και στον τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων τους. Στην οικογενειακή ή στην παρεϊστικη διασκέδαση. Άλλος πολιτισμός; Γιατί , κάθε πέρσι και καλύτερα;

          Την απάντηση την έχει δώσει ο Γιάλομ: Ο άνθρωπος σήμερα, είναι ανίκανος να διαχειριστεί την ελευθερία του. Ο φόβος για τον θάνατο, είτε αφορά τον ίδιο είτε κάποιο προσφιλές του πρόσωπο, έχει μεγαλώσει. Τρέμει μια έσχατη μοναχικότητα. Δεν βρίσκει κάποιο προφανές νόημα στην σύγχρονη ζωή.

         Δεν μιλάω για σχιζοφρενείς ή μανιοκαταθλιπτικούς. Οι << ασθενείς >> του τεράστιου ψυχοθεραπευτή, είναι άνθρωποι καθημερινοί. Αυτούς που αποκαλούμε, της διπλανής πόρτας. Ωραίοι ή άσχημοι. Οικογενειάρχες ή εργένηδες. Με σημαντικές επαγγελματικές επιτυχίες ή απλοί βιοπαλαιστές. Και με πλούσιο κοινό νου.

         Και φυσικά, όλοι αυτοί που συρρέουν στις ομάδες ψυχολογικής  συμβουλής, δεν έχουν ανάγκη από χάπια . Μόνο στήριξη από κάποιον επιστήμονα σε επίπεδο ομαδικής ψυχανάλυσης. Που ταυτόχρονα όμως, ντρέπονται που επισκέπτονται τους ειδικούς. Κι άλλος φόβος δηλαδή;

        Προφανώς. Διότι το τελειότερο δημιούργημα του θεού, είναι ατελέστατο. Πάλεψε αιώνες να φύγει από τις κουφάλες των δένδρων ή τις σπηλιές. Για να μην νοιώθει μοναξιά ή ανασφάλεια. Κι οργάνωσε κοινωνίες σε πόλεις ή σε χωριά. Και τελικά επανίδρυσε την φυσική ζούγκλα με τους κανόνες της μέσα στα τσιμέντα. Και δημοκρατικά μάλιστα. Αβίαστα.

         Και φόρτωσε το μυαλό του με ένα σωρό άχρηστες πληροφορίες. Γέμισε και την δήθεν βελτίωση της ζωής του με ένα κάρο επικίνδυνα τοξικά γκατζετάκια. Που κανείς ακόμα δεν γνωρίζει πόσο επικίνδυνα είναι για τα κορμιά, τις ψυχές ή το φυσικό περιβάλλον. Αυτό που εξακολουθεί να υφίσταται, και που σε κάθε δυνατή ευκαιρία υπενθυμίζει στον άνθρωπο ότι δεν είναι και τίποτα περισσότερο από έναν παπαγάλο.

          Τίποτα ο άνθρωπος. Εκεί, να επιμένει στην αέναη μαλακία. Να φτιάχνει κι άλλα. Πολιτικά και οικονομικά συστήματα. Θρησκείες και όπλα. Τάσεις και κινήματα μπας και βγει από το αδιέξοδο τούνελ που έχει μπει. Τον κασάτο φαύλο κύκλο. Πού να κοιτάξει πίσω ο πολιτισμένος; Να ξαναπάρει τα βουνά; Να συνειδητοποιήσει ότι παλιότερα ήταν καλύτερα όλα; Να καταλάβει σήμερα ότι τόσων χρόνων προσπάθεια θα δικαιώσει την όπισθεν;

           Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα, η μόνιμη επωδός. Χωρίς να λες την αλήθεια στον εαυτό σου. Διότι μέρα θα έρθει σίγουρα, αλλά θα έρθει και νύχτα. Που είναι πιο σημαντική τελικά. Διότι η φύση σου δείχνει το κανονικότατο μέλλον της ανθρωπότητας , που είναι το σκοτάδι. Από εκεί ήρθαμε , κι εκεί πηγαίνουμε. Τυχαία αγωνίζονται όλες αυτές οι οικολογικές οργανώσεις να σβήσουν τα φώτα για καμιά ώρα, μπας κι ο άνθρωπος αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο εχθρό του; Τον εαυτό του.

             Δηλαδή μπας και νοήσει ο άνθρωπος, ότι μπορεί να ζήσει και χωρίς φως όταν κρύβεται ο ήλιος. Όπως παλιά , που δεν είχαν εφευρεθεί ακόμα οι ψυχιατρικές, οι ψυχολογίες ή οι τοξικολογικές θεραπείες καταστολής. Που φυσικά υπήρχαν  προβλήματα, αλλά λυνόντουσαν πιο εύκολα. Κι όταν το χαμόγελο εμφανιζόταν στην φάτσα των ανθρώπων, ήταν πραγματικό. Κάποιο δεινό είχε πραγματικά ξεπεραστεί.

           Ο άνθρωπος όμως είχε πρόβλημα που πέθαινε νεότατος. Έτσι λέμε εμείς  βέβαια. Οι παλιότεροι μια χαρά συμπλήρωναν έναν καθορισμένο βιολογικό κύκλο. Εμείς που κατορθώσαμε και τον επιμηκύναμε σήμερα, τι καταφέραμε; Να ανακαλύψουμε την χαρά της ύπαρξης μετά τα  80, με τα ψυχοφάρμακα και τις μαγκούρες;  Βρήκαμε την τρέλα της βαριεστημάρας και την ομορφιά της παρακμής; Ή μήπως την τελειότητα της εμπειρίας με την αρτηριοσκλήρυνση, που είναι αδύνατον να σου επιτρέψει να καταλάβεις ότι είσαι άχρηστος.

         Κι υποθέτω λοιπόν, ότι ακόμα και τώρα είμαστε πολύ άτυχοι, που θα φύγουμε και δεν θα μάθουμε τι συμβαίνει μετά από 150 χρόνια ζωής . Που θέλουμε το κοντέρ να τρέξει,  ακόμα και καλωδιωμένοι σε κάποιον μηχανικό αναπνευστήρα. Σαν αποκόμματα ζωής, αλλά…  Αλλά  με πάθος όλα τα δισεκατομμύρια ηλίθιων που βαραίνουν τον πλανήτη, να ξεπεράσουν τον ένα και μοναδικό θεό: τον Χάρο. Που κάθεται ήρεμος, ατάραχος, χθόνιος στην χρυσοποίκιλτη του πολυθρόνα παρέα με τον Κέρβερο.

             Που τότε, με την Ανάσταση του Κυρίου και πιο πριν με του Λάζαρου που είχε βύσμα,  ξεγελάστηκε. Δηλαδή όχι κι ακριβώς. Τα στραβά μάτια έκανε για να δει μέχρι πού μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη μπαρούφα. Κι αφού την έμαθε κι αυτήν, πήρε τον Θεάνθρωπο και τον έστειλε στους ουρανούς να κάνει παρέα στον μπαμπά Του μαζί με τον Κρόνο, τον Δία κι όλους τους άλλους θεούς όλων των λαών της γης, που κάποια στιγμή κατάντησαν ντεμοντέ. 

            Και πολύ φυσιολογικά ο άνθρωπος, τον έχει ξηλώσει εδώ και κάτι αιώνες από θεό τον Άδη. Αφού δεν συμφωνεί  μαζί του. Κι αφού η ιατρική τελικά θα φέρει την αθανασία. Που την Δευτέρα Παρουσία θα την κάνει Μόνιμη. Ε, κι αν μπορέσει και να αναστήσει κι όλους που έχουν χαθεί τα μέχρι τώρα, ακόμα καλύτερα. Γιατί αγωνίζεται εξ άλλου ο άνθρωπος; Για να τελειοποιήσει τον θεό του.

        Μέχρι όμως να τα κατορθώσει όλα αυτά η ιατρική κι ο Γιάλομ, καλό είναι παιδιά να αντιμετωπίσετε το φαγητό του Πάσχα με μέτρο. Καταλαβαίνω την χαρά σας με την ομαδική σφαγή των ένοχων αρνιών, επιταγή του Χριστού, αλλά ο Χάρος τρέφεται με τριγλυκερίδια και χοληστερίνη. Και δεν βιάζεται διότι παρακολουθεί ιατρική και γελάει. Όντας υπομονετικός και σίγουρος. Τον έχει πιάσει βέβαια μια αγωνία σε σχέση με την αθανασία που είναι προ των πυλών, αλλά όταν έχει σύμμαχο την πυρηνική ενέργεια, τι να φοβηθεί;

                     ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ.         

Αναρτημένο σε Άρθρο | 29 σχόλια

ΠΑΟΚ – Α Ε Κ

Με την ίδια ενδεκάδα της Τετάρτης μπήκε στο γήπεδο η ομάδα και με την οδηγία αυτήν την φορά να ακολουθεί τον Κωσταντέλια ο Σιμάνσκι. Φυσικά και οι εντολές για την πίεση, υποθέτω θα ήταν οι ίδιες.

Το κακό ήταν ότι φάγαμε ένα γκολ από την Τούμπα. Γκολάρα ήταν, δεν μπορώ να πω, αλλά ακόμα δεν είχε παιχτεί παιχνίδι. Που άρχισε να παίζεται μετά. Παρά τον αιφνιδιασμό που πάθαμε, πήραμε τα ηνία του αγώνα και κυρίως ξεδιπλώσαμε τις τεχνικές, ατομικές αλλά και τις ομαδικές αρετές που έχουμε σαν ομάδα. Και πράγματι, μετά από μία χαμένη ευκαιρία, ισοφαρίσαμε κι εμείς με μια γκολάρα του Πινέδα, μετά από έξοχο κατέβασμα της μπάλας.

Κι έβλεπες πλέον για κανά μισάωρο, μόνο την ΑΕΚ μέσα στο γήπεδο. Η οποία περιόρισε τον αντίπαλο σε ρυθμό αλλά και σε εδάφη. Με κίνηση σε κενούς χώρους – όσους υπήρχαν -, με τρέξιμο παντού και με τρελό μαρκάρισμα. Το αποτέλεσμα ήταν κάποια κατοχή μπάλας σε τρομερά επίπεδα αλλά και τέσσερις τελικές που σώθηκαν από τον αντίπαλο τέρμα. Σε όλη αυτήν την προσπάθεια πρέπει να σταθούμε στον Αραούχο, που δικαίωσε τον Αλμέιδα.

Στο υπόλοιπο διάστημα, ο ΠΑΟΚ ισορρόπησε τον αγώνα και φυσικά απείλησε κι αυτός αλλά φώναξε παρών ο Αθανασιάδης. Το παιχνίδι πήγε πάνω κάτω και στην ουσία έφτασε σε αλληλοεξουδετέρωση. Πέσανε και κάποιες κάρτες σε σκληρά προσωπικά μαρκαρίσματα, αλλά τίποτα που θα μπορούσες να πεις για την διαιτησία. Να πεις για τον Κωσταντέλια, ίσως αλλά δεν είδα καλά ποιοι άλλοι ήταν πίσω του.

Το σίγουρο είναι ότι θα μπορούσαμε να είχαμε προηγηθεί, αλλά η τελική προσπάθεια δεν ήταν σίγουρη. Όμως το να κόβεις τον αέρα στον ΠΑΟΚ, στην Τούμπα, κι ενώ χάνεις, είναι ενδεικτικό της ομάδας μας και της διάθεσης της. Που σίγουρα μας έπεισε με αυτήν την απόδοση, ότι μπήκε για να κερδίσει. Και θα έλεγα ότι απειλήσαμε με στρωτό ποδόσφαιρο, ενώ ο αντίπαλος φάνηκε πιο πολύ να απειλεί με στατικές φάσεις. Επίσης σίγουρο είναι ότι είδαμε πολύ καλό ημιχρόνιο με ρυθμό, θέαμα και δύναμη στις μονομαχίες.

Το δεύτερο μέρος ήταν διαφορετικό. Η ΑΕΚ ήταν εμφανέστατα κουρασμένη και δεν μπορούσε να καθίσει ψηλά. Όχι μόνο για να πρεσάρει στην άμυνα του αντιπάλου, αλλά ούτε και να κρατήσει την μπάλα. Αναγκαστικά κλείστηκε και πήγε σε παθητικό παιχνίδι. Αν λοιπόν έψαχνες για κάποιο θέαμα, θα το εύρισκες από την μεριά του ΠΑΟΚ, που προσπάθησε πολύ και κυρίως με στατικές φάσεις, όπως ξαναέγραψα.

Σε αυτό το διάστημα, φάνηκε το υπερφίαλο του Αλμέιδα. Κυρίως στην κούραση του Αραούχο, του Ελίασον και βασικά του Πινέδα. Και τα περίμενε όλα από την τύχη. Και πήρε μπόλικα, αφού ούτε γκολ φάγαμε και κόντρα στη λογική που βλέπαμε, προηγηθήκαμε με τον Βίντα. Είχε βέβαια εν τω μεταξύ κάνει δυό αλλαγές, αλλά εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς έφτιαχνε στο μυαλό του. Διότι όσο η ομάδα ήταν κουρασμένη, αλλά κι όσο ο ΠΑΟΚ άφηνε χώρους και διαδρόμους, άδειαζε κι άλλων παικτών το ενεργειακό απόθεμα. Χωρίς να βάζει τον Γκαρσία έγκαιρα, άντε και τον Πόνσε, που θα μπορούσαν να κρατήσουν πίσω τους αντιπάλους.

Τα λάθη λοιπόν του Αλμέιδα, παρέα με το λάθος του Κάλενς ( παιδικό ) μαζί με τον Αθανασιάδη, φέρανε την ισοφάριση του νηπιαγωγείου. Κι άφησαν μόνο τον Βίντα – που φυσικά ήταν σήμερα ο αρχηγός αλλά και ο καλύτερος τελικά – να προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα, τον ρυθμό αλλά και την εύθραυστη ψυχολογία των συμπαικτών του. Ήταν αδύνατον να καλύψει και τις μαλακίες του προπονητή.

Ο αντίπαλος γιγαντώθηκε ψυχολογικά μετά την ισοφάριση και με άλλο ένα παιδικό γκολ από μακρινό σουτ, πήρε τελικά τη νίκη. Ανέλπιστα όπως είχε πάει το παιχνίδι αλλά καθόλου άδικα με βάση αυτά που είδαμε ζωντανά ή από την στατιστική. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια για μια ΑΕΚ πολλή κακή στο δεύτερο ημιχρόνιο, η οποία μπορεί να έχει πολλά παράπονα από τον Γερμανό διαιτητή σε σχέση με τον πειθαρχικό έλεγχο, αλλά δεν δικαιούται να μιλάει για ποδόσφαιρο. Διότι στο δεύτερο μέρος έπαιξε ξυλίκι και φυσικά έβαλε σε κίνδυνο και τον τίτλο.

Υγ1. Καιρό είχα να δω προπονητή μας να παίζει ξύλο. Ό,τι και να έγινε – είμαι σίγουρος ότι άκουσε πολλά – δεν δικαιώνεται.

Υγ2. Αυτό με τον Λιούμπισιτς εκτός από εμμονικό, είναι και δολοφονικό για όλη την ομάδα.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 66 σχόλια

Α Ε Κ – παο

Το πίστευες όταν έμπαινες στο γήπεδο ή όταν καθόσουν στην τηλεόραση; Μίλα καθαρά, μίλα ειλικρινά, τώρα μιλάς στον εαυτό σου. Τώρα κοιτάζεσαι στον καθρέφτη. Πες τι πίστευες και τι είδες. Υπολογισμούς δεν έκανες πώς να την βγάλεις πιο αναίμακτα και λοιπά άλλα..

Μπορεί να φλερτάριζες με τη νίκη. Όμως πώς πίστευες ότι θα έρθει αυτή; Δύσκολα, κλειστά με μισό μηδέν. Δεν ήσουν πλημμυρισμένος με την κιτρινόμαυρη ηττοπάθεια; Ήσουν. ΗΜΑΣΤΑΝ.

Η ΑΕΚ λοιπόν, μπήκε με μια ενδεκάδα την οποίαν την αμφισβήτησαν σχεδόν όλοι. Κύρια με την χρησιμοποίηση του Αραούχο και την εκτόπιση του Πινέδα στα αριστερά. Τα υπόλοιπα δεν μπορούμε να πούμε ότι στήθηκαν λάθος. Ούτε η αντιμετώπιση του Ιωαννίδη – στα χαφ τον κυνήγαγε ο Σιμάνσκι -, μπροστά έπεφτε σε εναλλάξ καλύψεις τα δυό σέντερ μπακ μας. Ούτε η αντιμετώπιση του Μπακασέτα.

Τι είδαμε….Μια ομαδάρα, μια λαίλαπα, μια κιτρινόμαυρη φωτιά. Ένα δικέφαλο αετό, που ξεπουπούλιασε ένα λαγό. Μια ομάδα χάρμα ειδέσθαι. Σε τι κομμάτι του παιχνιδιού; Θες επιθετική ανάπτυξη; Θες αμυντική λειτουργία; Θες αντεπίθεση; Θες από τον άξονα; Θες από τα πλάγια; Τι ακριβώς ήθελες να δεις; Ό,τι ήθελε να δει ο καθένας το είδε σήμερα.

Είδε ένα βαριετέ. Ένα ποδοσφαιρικό σόου. Ένα μάθημα για το πώς είναι οι ομαδάρες στην Ελλάδα. Που δεν έχουν αντίπαλο. Και να σου πω και τον χειρότερο παίκτης της ΑΕΚ σήμερα; Ήταν με διαφορά ο Αθανασιάδης, που δεν τον κάλεσαν στο παιχνίδι. Τον είχαν απλώς να απομακρύνει τη μπάλα ή να βαράει κάτι βολέ.

Ναι αδέρφια. Δεν ήταν σήμερα η ΑΕΚ απλή ομαδάρα. Ήταν υπερηχητική σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου. Επικράτησε παντού, κάλυψε αμέτρητα χιλιόμετρα, και κατάπιε τον αντίπαλο. Στα πάντα. Όπου θέλεις. Στην άμυνα της, στο κέντρο, στην επίθεση της !. Τόσο σε ομαδικές προσπάθειες, όσο και σε ατομικές, που σίγουρα αυτές χαρίζουν νίκες στα ντέρμπυ.

Η ΑΕΚ σήμερα δεν είχε ούτε έναν παίκτη που να υστέρησε. Δεν μπορείς να βρεις σήμερα άτολμο ή κάποιον που δεν κατέθεσε όλη την ενέργεια ή την ψυχή του σε αυτήν την σαρωτική νίκη, που τελικά δεν έγινε συντριβή για τον αντίπαλο, λόγω δοκαριών ή ελαφρής επιπολαιότητας στην τελική προσπάθεια. Τι να πούμε για το τετ α τετ του Πινέδα ή το διπλό δοκάρι στην ίδια φάση; Τίποτα. Απλά μιλάς ότι ήρθε 3-0 αντί για 6-0, χωρίς υπερβολή.

Όμως είμαι υποχρεωμένος να ξεχωρίσω κάποιους : Τον Ελίασον και τον Κάλενς. Τον Πινέδα, που έκανε όποτε ήθελε γιογιό όλον τον αντίπαλο. Ξαναλέω, είναι υποχρεωτικό αυτό. Διότι τι να πεις για το κεντρικό αμυντικό δίδυμο στα χαφ, τι να πεις για τον Χατζησαφί, τι για τον Πόνσε. Για όλους που κατάπιαν όλους τους αντιπάλους τους, προσωπικά αλλά και ομαδικά. Όταν σε κάποια πεντάλεπτα, έπεφτε ξύλο της αρκούδας και τράκα που θύμιζαν μονομάχους. Μήπως μπορείς να πεις για τον Πόνσε και το τέλειο πλασάρισμα;

Μην το ψάχνετε. Ήταν τα πάντα σήμερα σε μια τελειότητα. Σήμερα ήταν το καλύτερο παιχνίδι μας για φέτος, σε διάρκεια και σε αποτελεσματικότητα. 95 λεπτά η ΑΕΚ πείναγε και έτρωγε. Δεν άφηνε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης είτε σε πνευματικό, είτε σε ψυχολογικό, είτε σε αθλητικό επίπεδο. Κι έστειλε ένα πολύ σοβαρό μήνυμα σε όλους τους αντιπάλους της, που σκόνταψαν κιόλας βαθμολογικά. Διευκολύνοντας κι αυτοί με την σειρά τους, την πορεία μας για το πρωτάθλημα. Εν μέσω Κούγια, κι εν μέσω εγκληματικής οργάνωσης, που γελάμε γενικώς. Όταν συλλαμβάνονται πολλοί, δεν βγάζεις κι εύκολα άκρη….Εδώ 86, για τον Μιχάλη, 165.

Όμως εδώ δίνουμε τα συγχαρητήρια μας. Στον Αλμέιδα και στους παίκτες μας. Που διέλυσαν τον αντίπαλο και όλη την προπαγάνδα των μέσων του χάπια και της αδερφάρας. Διότι μόνο λόγω προπαγάνδας, αμφισβητείται η ΑΕΚ. Που θα έπρεπε να παίζει αυτά τα παιχνίδια με έξι βαθμούς διαφορά, εννοώ τις γκέλες με Σέρρες, Κηφισιά, Αγρίνιο, και να διαλέγει ποιος θα βγει τέταρτος. Διότι αυτό κάνουν τα αφεντικά.

Υγ. Κρίμα που δεν δόθηκε το πέναλτυ που ζήτησε ο Τερίμ ( θεωρώ ότι ήταν βάσει var, όχι ποδοσφαιρικά ). Χάσαμε την ευκαιρία της οριστικής ισοπέδωσης των δολοφόνων, των φασιστών και της πιο πούστικης ομάδας από καταβολής ποδοσφαίρου.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 38 σχόλια

ΑΡΗΣ – Α Ε Κ

Με ένα μίνι, αναγκαστικό θα έλεγα, rotation κατέβηκε η ΑΕΚ στο παιχνίδι, που ήταν μονόδρομος. Μια ΑΕΚ καλή θα έλεγα, αλλά ελαφρώς πιεσμένη και βιαστική. Λογικό κι αυτό.

Είδαμε ένα εκπληκτικό πρώτο ημιχρόνιο. Με πολύ τρέξιμο και πολύ πρεσάρισμα από την μεριά μας, και με υψηλή ένταση διάθεσης. Γίνανε μπόλικες πλαγιοκοπήσεις κι αρκετές τελικές. Για να είμαι δίκαιος, θα πω εκατέρωθεν. Αυτές ανάδειξαν σαν κορυφαίους τους δυό τερματοφύλακες. Τελικά ο Άρης προηγήθηκε, παρά την τρομερή εκτίναξη του Αθανασιάδη, με υπόδειξη var. Δεν μπορώ να πάρω θέση.

Θέση όμως έχω στην χρησιμοποίηση των Σιμάνσκι και Γιόνσον για άλλη μιά φορά. Δεν θέλει να το καταλάβει ο Αλμέιδα με τίποτα. Δεν πειράζει, υπάρχει περιθώριο διορθώματος αφού ο Πολωνός πήρε κίτρινη κάρτα, κι άρα μάλλον η κίνηση θάναι φορσέ.

Αν φύγω όμως από αυτήν την λεπτομέρεια, θα πρέπει να πω ότι η ΑΕΚ ήταν καλή. Μπορεί να μην ήταν τόσο πολύ σφιχτή, όμως επέβαλε τον ρυθμό της, έφτασε πολλές φορές με άνεση στην περιοχή του Άρη, κι έκανε αρκετές τελικές, που όμως δεν της έδωσαν κάποιο γκολ. Δεν έχω κάποιο παράπονο από την προσπάθεια των παιχτών, παρά μόνο από κάποια βιασύνη ίσως στην τελική πάσα. Μετά τον Αθανασιάδη, ήταν τρομερός ο Άμραμπαντ, που διέλυσε όλη την εκείνη την πλευρά του αντιπάλου, όπως κι ο Καλενς. Δυστυχώς όμως, φτάσαμε στο σημείο που ακόμα και σήμερα, θα φτύσουμε αίμα, ό,τι και να γίνει τελικά.

Και το φτύσαμε το αίμα, όπως και να το κάνεις. Διότι έβλεπες μια ΑΕΚ σούπερ, μια ΑΕΚ καταιγιστική, μια ΑΕΚ που είχε εξαφανίσει τον αντίπαλο από το γήπεδο, και δεν μπορούσε να βάλει γκολ. Άλλα χάνονταν κι άλλα τα έβγαζε αυτός ο απίθανος τέρμας του Άρη. Κι ο χρόνος να περνάει….

Νάμουν κι εγώ βιαστικός; Μπορεί νάμουνα κι εγώ. Και λόγω του άγχους, να μην μπορώ να χαρώ το παιχνίδι. Ποιό παιχνίδι; Μα ίσως το καλύτερο που είδα φέτος από την ομάδα μας, στο δεύτερο ημιχρόνιο κυρίως, μετά το ματς με την Μπράιτον. Τι να πρωτοπείς για σήμερα; 27 τελικές, πλήρης κυριαρχία στο κέντρο, ακούραστη πλαγιοκόπηση, ανελέητο σφυροκόπημα. Δεν μιλάμε για μπαλάρα.

Μιλάμε για ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο πραγματικά. Να θυμηθώ μία μόλις τελική του Άρη, κι αυτή από μια λάθος κεφαλιά – γύρισμα του Χατζησαφί; Δεν θυμάμαι τον Άρη να περνάει καν το κέντρο. Τέτοια ήταν η πίεση της ομάδας μας, στον χώρο του κέντρου αλλά και στην περιοχή του αντιπάλου. Δηλαδή είχα φτάσει στο σημείο να βλέπω την ΑΕΚ να παίζει εναντίον του αντίπαλου τέρμα σήμερα και να σώζει τα πάντα. Θες κοντινά; Θες μακρινά σουτ; Ό,τι θες ρε φίλε.

Σε αυτήν την τρομερή διάθεση κι απόδοση, φυσικά παίξανε ρόλο και οι αλλαγές του Αλμέιδα. Που ρίσκαρε κι αυτός. Κύρια με την δεύτερη κάρτα στον Σιμάνσκι, που δεν χρειαζόταν από την αρχή του δεύτερου μέρους. Με την καθυστερημένη είσοδο του Λιούμπισιτς στην θέση του καραάστοχου σήμερα, Τσούμπερ. Αφού όμως την γλύτωσε, τελικά ήρθε η δικαίωση και μπορούμε να ξαναδούμε το παιχνίδι πιο ήρεμα, μπας και το χαρούμε.

Και μπας και το χαρεί κι ο κορυφαίος σήμερα, Άμραμπαντ, που δικαιώθηκε κι αυτός αφού εκείνος ήταν που νίκησε τελικά τον αντίπαλο τέρμα κι έλυσε τον γρίφο. Ναι, ο μαροκινός ήταν με τεράστια διαφορά ο κορυφαίος κι εύχομαι να μην έχει κάποια ζημιά εν όψει της συνέχειας. Όπως και να το κάνεις, μαζί με τον Βίντα είναι οι προσωπικότητες της ομάδας.

Συγχαρητήρια λοιπόν για το αποτέλεσμα και κυρίως για την απόδοση ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, αν και δεν θα έπρεπε να βλέπουμε αυτά τα πράματα. Θα έπρεπε να είμαστε ελαφρώς πιο ήρεμοι…

Υγ1. Δεν είδα πουθενά τον Άρη να δίνει το παιχνίδι.

Υγ2. Δεν θα κατηγορήσω τον διαιτητή. Έτσι όπως τον είδα, τον κόβω απλά άπειρο. Ήθελε απλά να συμβιβάσει τις καταστάσεις…

Αναρτημένο σε Άρθρο | 15 σχόλια

Α Ε Κ – ΑΡΗΣ

Ένα γήπεδο σήμερα, να το πιείς στο ποτήρι. Με κόσμο, με παλμό, με τραγούδι, αλλά και με ιστορία. Ήταν απίστευτες οι στιγμές, που κατέβηκε όλη η ιστορία μας – οι πυλώνες δηλαδή – σε αεροπανώ. Συγκίνηση ρε φίλε, όπως και να το κάνεις !!!

Και εκεί μέσα, έγινε και το πρώτο παιχνίδι της τριπλής μονόδρομης υποχρέωσης μας : Για τρεις νίκες. Όταν βλέπεις σωστά την φάση, τελειώνεις τον Άρη και πας για τελικό με την αλογοτροφή, που ξαναλέω δεν έχει κανένα πρόβλημα να παίξει με οκτώ αμυντικούς. Μετά, δεν νομίζω να υπάρχει κάποιο θέμα. Έχουμε όμως καιρό, αλλά τα γράφω τώρα διότι η κιτρινόμαυρη ηττοπάθεια, ήταν εμφανής στην εξέδρα : Εντάξει και με ισοπαλία με την Αλαφούζα, καλά είμαστε.

Άσχετα όμως με αυτά, σήμερα είδαμε μια εκπληκτική εμφάνιση της ομάδας μας. Ίσως την πληρέστερη μέχρι τώρα, με βάση το όνομα του αντιπάλου. Αν εξαιρέσω μία εξαιρετική απόκρουση του Αθανασιάδη στο πρώτο μέρος, είδα τον Άρη που δεν μπορούσε να ξεμυτίσει από τον χώρο ευθύνης του. Είδα την ΑΕΚ να μπαίνει πολλή αποφασισμένη, να σημειώνει δυό γκολ και να κλειδώνει το παιχνίδι, χωρίς να θέλει να ξεφτυλίσει τον αντίπαλο εν όψει της επόμενης Κυριακής.

Αυτό έγινε με πολλή καλή μπάλα. Τρομερό πρεσάρισμα σε όλους τους χώρους, είτε επιθετικά, είτε αμυντικά, και με σπουδαίους συνδυασμούς. Τρεις ήταν οι πυλώνες : Ο Γιόνσον, ο Πινέδα κι ο Ελίασον. Δεν είδα κάποιον να υστερεί, αλλά αυτοί ξεχώρισαν. Όπως κι ο Πόνσε, με τα δύο γκολ του. Οι πάντες έκαναν την δουλειά τους, αλλά σήμερα είχαμε και ατομική όπως και ομαδική λειτουργία.

Από παντού. Από τα άκρα, από τον άξονα, από όπου θέλεις. Ήταν μια ΑΕΚ καταιγιστική αλλά κυρίως ορθολογική. Στην διαχείριση κυρίως του ρυθμού και στα ανεβοκατεβάσματα της μπάλας σε σχέση με τον χώρο και την απαίτηση της νίκης. Ήταν μια πλήρης ομάδα, που δεν άφησε καμία αμφισβήτηση. Δεν θυμάμαι πιο εύκολο παιχνίδι σήμερα – φυσικά μπορεί κι ο Άρης να μην ήθελε να κοντράρει- και πιο ξεκούραστη νίκη. Αυτά θα απαντηθούν την επόμενη Κυριακή.

Και δεν μπορεί να έχουμε κάποια άλλη γκρίνια, εκτός από τις αλλαγές του Αλμέιδα. Λέμε τώρα… Δεν προσέφεραν τίποτα και φυσικά δεν είδα αλλαγές για να προετοιμαστούν κάποιοι να είναι ετοιμοπόλεμοι. Ας πούμε ο Γαλανόπουλος ή ο Φερνάντες. Ή ο Σιντιμπέ. Ή ο Πήλιος. Βλέπω αυτά που έγραψα μεσοβδόμαδα. Δεν γίνεται κάποια λογική διαχείριση. Αυτή αρχίζει με ντόπες όταν κάποιος δεν μπορεί να παίξει. Αλλά δεν θα το συνεχίσω αφού ενότητα θέλουμε τώρα κι όχι υψηλή ανάλυση. Αλλά ρε φίλε, είσαι περίπου στο εβδομήντα κι έρχεται ο Γιόνσον να πει ότι έχει ενοχλήσεις. Τι πλακώνεις τα ψυκτικά; Βγάλτον έξω. Πρέπει να πάθει θλάση; Και δεν θα ασχοληθώ με την φάση του Ρότα. Μια αλλαγή ανάγκης δεν κρατάς;

Όμως είμαστε χαρούμενοι με όσα είδαμε. Γήπεδο και ομάδα. Καλή απόδοση. Καλό στήσιμο και τέλεια ανταπόκριση στις συνθήκες του αγώνα. Και μια καθαρή και δίκαια νίκη. Με σχεδόν όλους τους παίκτες σε ψηλή συμμετοχή, με καλή απόδοση. Αφεντικό η ΑΕΚ από την αρχή μέχρι το τέλος. Και πρωτιά στην βαθμολογία, παρότι έχουμε αγώνα περισσότερο. Δεν μας πειράζει. Στους άλλους είναι η πίεση, κι αυτήν την πίεση θέλουμε να στέλνουμε γενικώς. Ότι είμαστε δίκαια πρώτοι κι ότι η διαδικασία, όταν ολοκληρωθεί, εκεί θα μας βρει ξανά.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 17 σχόλια

ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ…

Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν και οι νέοι. Ο Αλμέιδα μου θυμίζει σε πάρα πολλά τον αείμνηστο Φάντροκ. Αυτόν που έβαλε τις βάσεις για την υπερομάδα που θαυμάσαμε το 76 στην Ευρώπη και την ομάδα που κατέκτησε μετά το νταμπλ και το πρωτάθλημα επί Τσαϊκόφσκι. Ο Φάντροκ δεν μπόρεσε να κατακτήσει τίτλο, όμως η ομάδα ήταν τρομερή.

Ποιο ήταν το τρομερό; Κυρίως η φυσική της κατάσταση. Την ώρα που όλες οι ελληνικές ομάδες ήταν αγύμναστες και παίζανε στατικό ποδόσφαιρο. Φυσικά λόγω της φυσικής κατάστασης, δίδαξε το τότε φουλ μπακ αλλά και το τεχνητό off side. Επαναστάσεις ήταν αυτά στα μάτια μας, κυρίως των ακόμα παλιότερων, που βλέπανε μπάλα με κυρίαρχο στοιχείο τον σέντερ χαφ, που ήταν κάτι σαν εξάρι και λίμπερο.

Ο Φάντροκ μας έφερε στοιχεία από το ολλανδικό ποδόσφαιρο, δηλαδή τον Άγιαξ που αυτός στην ουσία ήταν η εθνική ομάδα. Χονδρικά μας έφερε το λεγόμενο ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο, που όμως δεν ανταμείφθηκε με τίτλο όπως ξαναείπα. Ανταμείφθηκε με το θέαμα για τα μάτια μας, με πολύ καλά αποδυτήρια, με κάποιες τριάρες και τεσσάρες σε μικρές ομάδες και φυσικά με την σούπερ πορεία στην Ευρώπη. Ήταν λίγα αυτά; Σε καμία περίπτωση. Όμως θέλαμε τίτλο κι εδώ. Ήταν δεύτερη αγωνιστική το 77 στο τηγάνι, όπου χάσαμε κι ο Φάντροκ απελύθη. Κίνηση που δίχασε τον κόσμο. Όμως ήρθε κανονικός προπονητής κι έφυγε ο ΓΥΜΝΑΣΤΗΣ Φάντροκ. Ο Τσικ, που ήρθε, συντήρησε την φυσική κατάσταση και δίδαξε τακτική, πράμα άγνωστο στην ομάδα.

Ερχόμαστε λοιπόν στο πέρσι. Έρχεται ο Αλμέιδα και φέρνει την επανάσταση με τα επιθετικά πρεσαρίσματα και το φουλάρισμα του ρυθμού. Τους πιάνει σχεδόν όλους στον ύπνο. Λέμε τώρα…Πάντως φέρνει κάποια αλλαγή κι ένα νέο αέρα στην ομάδα, καθώς και στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πού καταλήγει; Τέλος Ιανουαρίου, νάναι 11 βαθμούς πίσω από τον Γιοβάνοβιτς. Μετά μπαίνει στην διεκδίκηση του τίτλου, επειδή φυσικά κάνει σερί νίκες αλλά κυρίως επειδή ο Σέρβος μαλακίζεται με μικρούς κατά τεκμήριο αντιπάλους.

Και φτάνουμε στα μπαράζ. Ο Γιοβάνοβιτς γκελάρει με τον Βόλο, εμείς κάνουμε μια νορμάλ πορεία και φτάνουμε 3 αγωνιστικές πριν το τέλος : Αεκ – Οσφπ και Παο – Παοκ κι εμείς ένα πόντο πίσω. Έρχονται δυό ισοπαλίες. Πάλι δεύτεροι λοιπόν. Ο τίτλος καθάρισε την επόμενη αγωνιστική με το διπλό μας στο Χαριλάου και τον άσσο του Οσφπ στο τηγάνι. Κοινώς πρωτάθλημα πήραμε λόγω Οσφπ κι επειδή ο Μελισσανίδης ανέτρεψε κάποιες ισορροπίες, κι όχι μόνο εκεί. Μπορούμε να θυμηθούμε κι άλλα, όπως τη Νίκαια ή το Περιστέρι.

Ακριβώς τα ίδια έχουμε και φέτος. Δέκα ( 10 ) αυτοκτονίες σε παιχνίδια που προηγηθήκαμε. Γιατί; Διότι η ομάδα έχασε δυό παίκτες από μπροστά ( Αραούχο, Γκαρσία ή Γκατσίνοβιτς ), αλλά κυρίως διότι δεν υπάρχει δούλεμα σε τακτική από τον Αλμέιδα. Ούτε αμυντικά, ούτε επιθετικά. Στηρίζεται στην ποιότητα του ρόστερ και σε όση ενέργεια έχει. Μόλις αυτή στερέψει, πάμε στο ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Για τις δε αλλαγές του, δεν χρειάζονται να πούμε και πολλά. Ας πούμε μόνο ότι καθυστερεί να τις κάνει. Δηλαδή δεν αντιλαμβάνεται τι θέλει να κάνει ο αντίπαλος προπονητής γρήγορα. Δεν θα μιλήσω τώρα για άλλα εγκλήματα με προσωπικές αντιπάθειες σε παίκτες και πλήρη υποτίμηση και απαξίωση τους. Αυτά θα τα πούμε αργότερα, είτε πάρουμε, είτε χάσουμε τον τίτλο.

Ας τα δούμε λοιπόν αυτά με καθαρά μάτια κι ας ξεφύγουμε από τις μαλακίες που διαβάζουμε για τον προφήτη, τον φιλόσοφο και τα λοιπά. Ή προπονητής είσαι ή φιλόσοφος. Η μπάλα έχει φυσικά ανάγκη την ενέργεια και την καλή εκγύμναση, αλλά δεν είναι στίβος. Έχει και άμυνα κι επίθεση. Έχει πολλή τακτική. Κι έχει διαχείριση ανθρώπων ( όλες οι εταιρείες ) αλλά και διαχείριση εργομετρικών εξετάσεων καθώς και χρονικών διαστημάτων.

Φυσικά αισιοδοξώ κι εγώ για φέτος. Δεν βλέπω κάτι να με φοβίζει, πιο πολύ από τη μαλακία που δέρνει τον Αλμέιδα. Μάλλον όχι την μαλακία. Την άγνοια του. Διότι απλά στα μάτια μου είναι ένας Φάντροκ. Όπως κι εκείνος, έχει την αφέλεια του δήθεν καλύτερα γυμνασμένου. Κι εξαντλεί το μπολ της ενέργειας ενώ υπάρχει ακόμα ένα μισάωρο. Δεν είναι θέμα ότι αυτό είναι το στυλ του. Εδώ μιλάμε ότι δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί ένα ατού του ενώ οι αντίπαλοι του, που είναι προπονητές, απλά περιμένουν τρέχοντας λιγότερο.

Για μένα ο τελικός είναι με τον Παο στο γήπεδο μας, με δεδομένο ότι θα έχουμε δυό νίκες με τον Άρη ( υπάρχουν συγκεκριμένοι άνθρωποι που αμφιβάλουν γι’ αυτό πλέον ). Αν κάνουμε τρεις νίκες, θεωρώ ότι θα πετύχουμε αντιπάλους μπερδεμένους στην Ευρώπη και σχετικά κουρασμένους σαν φυσική κατάσταση αλλά και πνευματικά : Έλα μωρέ τώρα που θα ασχοληθούμε με το κατσαρόλι. Έχοντας σκοτώσει τον Παο στη Φιλαδέλφεια, που να σημειώσω εδώ ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα να παίξει με 8 αμυντικούς μέσα στην περιοχή του. Και να ψάξει μία αντεπίθεση χωρίς να την έχει κι ανάγκη , αφού κι αυτός μετά θα περιμένει τους Ευρωπαίους όπως τους σχεδιάζουμε κι εμείς. Αν μάλιστα περάσει αλώβητος από εμάς, ίσα που όλοι οι αντίπαλοι του θα του εύχονται το νταμπλ για ευνόητους λόγους.

Υγ. Μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί γιατί δεν πήρε τελικά τίτλο ο Φάντροκ. Να απαντήσω. Διότι κανείς τότε δεν χρησιμοποιούσε το ποδόσφαιρο για άλλες business.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 12 σχόλια

Α Ε Κ – ΠΑΟΚ

Να ξεκινήσουμε με τα απλά, τα δικά μου : Σήμερα αγχώθηκα, ταλαιπωρήθηκα και στενοχωρήθηκα. Και δεν είμαι πλέον σε τέτοια φάση. Ή μάλλον δεν θέλω να είμαι.

Είδα λοιπόν, μια ομάδα, που σύμφωνα με τους ηλίθιους που κάνουν ρεπορτάζ της ΑΕΚ, ήταν προετοιμασμένη για τα μπαράζ. Δεν έχω δει τίποτα τέτοιο. Ούτε σε κανονική ενδεκάδα που μπαίνει στο παιχνίδι, ούτε και στα διορθώματα με τις αλλαγές. Αντιθέτως έβλεπα τον Αλμειδα να κοιτάει τον πάγκο του και να λυπάται με τις αλλαγές που πρέπει να κάνει.

Τρέχει κάτι; Όχι , δεν τρέχει. Είναι θέμα καλοκαιριού πλέον. Δεν διορθώνεται κάτι τώρα. Ούτε μπορεί να διορθώσει ο Αλμέιδα τη νοοτροπία του. Τους έκαψε όλους σε εξήντα λεπτά. Όταν προηγήθηκε η ΑΕΚ με δύο γκολ διαφορά. Στο γήπεδο της. Και δεν κέρδισε. Αν αυτό δεν είναι προπονητικό έγκλημα διαχείρισης, τότε εγώ καλύτερα να χορέψω μάμπο.

Και μιλάμε για παιχνίδι, που είχε πολλούς καλούς παίκτες η ΑΕΚ σήμερα : Τον κορυφαίο Άμραμπαντ, τον σπουδαίο Σιμάνσκι, τον απίστευτο Βίντα, τον λογικό Μουκουντί, τον ακούραστο Ελίασον, και τον καταπληκτικό Πινέδα. Και δεν μπορούμε να πούμε και τίποτε ακραία αρνητικό για τους υπόλοιπους. Οπότε καταλήγω ότι το παιχνίδι το έχασε ξανά ο προπονητής. Ο οποίος δεν κατάλαβε γιατί πήγε μούρη με μούρη με τον Λουτσέσκου. Άρχισε κι αυτός να πουλάει Αεκοφροσύνη; Δεν την χρειάζομαι εγώ.

Στο παιχνίδι, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για σοβαρή ΑΕΚ. Είχε τρεξίματα μεν αλλά πιο πολύ μου φάνηκαν ότι ήταν να περιορίσουν τον αντίπαλο. Δεν μπόρεσε να παίξει παιχνίδι κατοχής, όχι διότι δεν το ήθελε, αλλά διότι απλά δεν μπορούσε. Το πρώτο γκολ μας ήταν από μια αντεπίθεση, ενώ πουθενά δεν είδαμε σφυροκόπημα επιθετικό ή λογική αμυντική αντιπαράθεση. Χωρίς όμως να ενοχλούμεθα κι ιδιαίτερα, αφού από ένα σημείο και μετά, ούτε κινδυνεύαμε κι ούτε μας ένοιαζε και κάτι άλλο εκτός από τη νίκη. Μας πότισαν με δηλητήριο….

Που θα ήταν γλυκό με το τυχαίο γκολ του Μαροκινού. Τι άλλο θες ρε Αλμέιδα; Είσαι στο γήπεδο σου και προηγείσαι με 2-0. Ούτε με δυό γκολ διαφορά δεν μπορείς να κρατήσεις σκορ; Πόσα θέλεις να έχεις βάλει; Και δεν είναι σημερινό το φαινόμενο. Άρα είναι χτισμένο γενικά. Κι είναι σοβαρό πρόβλημα σου, ασχέτως ρόστερ που έχεις. Διότι η ομάδα είναι εντελώς αδούλευτη τακτικά κι ειδικά σε αμυντική λειτουργία, όταν δεν έχει δυνάμεις για να πρεσάρει άλλο. Ήταν τραγικό αυτό που έβλεπα μπροστά μου, εκεί που κάθομαι : Να είναι ψόφιος ο Άμραμπαντ μετά από κάποια προσπάθεια του, κι ο Αλμέιδα να του φωνάζει να πάει να πρεσάρει….

Ήρθε λοιπόν το δεύτερο ημιχρόνιο, που η ΑΕΚ εξαφανίστηκε λόγω Λουτσέσκου. Που δεν πίστεψε ότι έχανε κι ούτε πίστεψε ότι θα χάσει. Το απέδειξε. Και πήρε την ταυτότητα του δικού μας, που πραγματικά δεν ήξερε πώς να αλλάξει τα πράματα. Όχι σε ανατροπή σκορ, σε απλή διαχείριση σκορ. Όλα τα άλλα είναι για βρούβες κι αν κάνουν καλό φρικασέ.

Χονδρικά. Η ΑΕΚ σαν ομάδα ήταν και σήμερα κατώτερη των περιστάσεων. Είναι σαν να βλέπω έναν ετοιμοθάνατο, που όλοι του δίνουν κουράγιο. Δημοσιογράφοι και γλύφτες. Ουδέποτε θα ξεχάσω τις φετινές γκέλες. Θα συνέλθει στα επόμενα παιχνίδια; Μπορεί και να συνέλθει αλλά πλέον έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου. Και δεν πηγαίνω πια στα παιχνίδια με σιγουριά ότι θα δω κάτι ωραίο. Όχι νίκες, αλλά ένα ωραίο παιχνίδι. Πηγαίνω και βλέπω μια αγχωμένη γκόμενα που έχει περίοδο αλλά θέλει να πηδηχτεί. Δεν θα πάρω….

Αναρτημένο σε Άρθρο | 40 σχόλια