Α Ε Κ – ΑΡΗΣ

Ένα γήπεδο σήμερα, να το πιείς στο ποτήρι. Με κόσμο, με παλμό, με τραγούδι, αλλά και με ιστορία. Ήταν απίστευτες οι στιγμές, που κατέβηκε όλη η ιστορία μας – οι πυλώνες δηλαδή – σε αεροπανώ. Συγκίνηση ρε φίλε, όπως και να το κάνεις !!!

Και εκεί μέσα, έγινε και το πρώτο παιχνίδι της τριπλής μονόδρομης υποχρέωσης μας : Για τρεις νίκες. Όταν βλέπεις σωστά την φάση, τελειώνεις τον Άρη και πας για τελικό με την αλογοτροφή, που ξαναλέω δεν έχει κανένα πρόβλημα να παίξει με οκτώ αμυντικούς. Μετά, δεν νομίζω να υπάρχει κάποιο θέμα. Έχουμε όμως καιρό, αλλά τα γράφω τώρα διότι η κιτρινόμαυρη ηττοπάθεια, ήταν εμφανής στην εξέδρα : Εντάξει και με ισοπαλία με την Αλαφούζα, καλά είμαστε.

Άσχετα όμως με αυτά, σήμερα είδαμε μια εκπληκτική εμφάνιση της ομάδας μας. Ίσως την πληρέστερη μέχρι τώρα, με βάση το όνομα του αντιπάλου. Αν εξαιρέσω μία εξαιρετική απόκρουση του Αθανασιάδη στο πρώτο μέρος, είδα τον Άρη που δεν μπορούσε να ξεμυτίσει από τον χώρο ευθύνης του. Είδα την ΑΕΚ να μπαίνει πολλή αποφασισμένη, να σημειώνει δυό γκολ και να κλειδώνει το παιχνίδι, χωρίς να θέλει να ξεφτυλίσει τον αντίπαλο εν όψει της επόμενης Κυριακής.

Αυτό έγινε με πολλή καλή μπάλα. Τρομερό πρεσάρισμα σε όλους τους χώρους, είτε επιθετικά, είτε αμυντικά, και με σπουδαίους συνδυασμούς. Τρεις ήταν οι πυλώνες : Ο Γιόνσον, ο Πινέδα κι ο Ελίασον. Δεν είδα κάποιον να υστερεί, αλλά αυτοί ξεχώρισαν. Όπως κι ο Πόνσε, με τα δύο γκολ του. Οι πάντες έκαναν την δουλειά τους, αλλά σήμερα είχαμε και ατομική όπως και ομαδική λειτουργία.

Από παντού. Από τα άκρα, από τον άξονα, από όπου θέλεις. Ήταν μια ΑΕΚ καταιγιστική αλλά κυρίως ορθολογική. Στην διαχείριση κυρίως του ρυθμού και στα ανεβοκατεβάσματα της μπάλας σε σχέση με τον χώρο και την απαίτηση της νίκης. Ήταν μια πλήρης ομάδα, που δεν άφησε καμία αμφισβήτηση. Δεν θυμάμαι πιο εύκολο παιχνίδι σήμερα – φυσικά μπορεί κι ο Άρης να μην ήθελε να κοντράρει- και πιο ξεκούραστη νίκη. Αυτά θα απαντηθούν την επόμενη Κυριακή.

Και δεν μπορεί να έχουμε κάποια άλλη γκρίνια, εκτός από τις αλλαγές του Αλμέιδα. Λέμε τώρα… Δεν προσέφεραν τίποτα και φυσικά δεν είδα αλλαγές για να προετοιμαστούν κάποιοι να είναι ετοιμοπόλεμοι. Ας πούμε ο Γαλανόπουλος ή ο Φερνάντες. Ή ο Σιντιμπέ. Ή ο Πήλιος. Βλέπω αυτά που έγραψα μεσοβδόμαδα. Δεν γίνεται κάποια λογική διαχείριση. Αυτή αρχίζει με ντόπες όταν κάποιος δεν μπορεί να παίξει. Αλλά δεν θα το συνεχίσω αφού ενότητα θέλουμε τώρα κι όχι υψηλή ανάλυση. Αλλά ρε φίλε, είσαι περίπου στο εβδομήντα κι έρχεται ο Γιόνσον να πει ότι έχει ενοχλήσεις. Τι πλακώνεις τα ψυκτικά; Βγάλτον έξω. Πρέπει να πάθει θλάση; Και δεν θα ασχοληθώ με την φάση του Ρότα. Μια αλλαγή ανάγκης δεν κρατάς;

Όμως είμαστε χαρούμενοι με όσα είδαμε. Γήπεδο και ομάδα. Καλή απόδοση. Καλό στήσιμο και τέλεια ανταπόκριση στις συνθήκες του αγώνα. Και μια καθαρή και δίκαια νίκη. Με σχεδόν όλους τους παίκτες σε ψηλή συμμετοχή, με καλή απόδοση. Αφεντικό η ΑΕΚ από την αρχή μέχρι το τέλος. Και πρωτιά στην βαθμολογία, παρότι έχουμε αγώνα περισσότερο. Δεν μας πειράζει. Στους άλλους είναι η πίεση, κι αυτήν την πίεση θέλουμε να στέλνουμε γενικώς. Ότι είμαστε δίκαια πρώτοι κι ότι η διαδικασία, όταν ολοκληρωθεί, εκεί θα μας βρει ξανά.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 17 σχόλια

ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ…

Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν και οι νέοι. Ο Αλμέιδα μου θυμίζει σε πάρα πολλά τον αείμνηστο Φάντροκ. Αυτόν που έβαλε τις βάσεις για την υπερομάδα που θαυμάσαμε το 76 στην Ευρώπη και την ομάδα που κατέκτησε μετά το νταμπλ και το πρωτάθλημα επί Τσαϊκόφσκι. Ο Φάντροκ δεν μπόρεσε να κατακτήσει τίτλο, όμως η ομάδα ήταν τρομερή.

Ποιο ήταν το τρομερό; Κυρίως η φυσική της κατάσταση. Την ώρα που όλες οι ελληνικές ομάδες ήταν αγύμναστες και παίζανε στατικό ποδόσφαιρο. Φυσικά λόγω της φυσικής κατάστασης, δίδαξε το τότε φουλ μπακ αλλά και το τεχνητό off side. Επαναστάσεις ήταν αυτά στα μάτια μας, κυρίως των ακόμα παλιότερων, που βλέπανε μπάλα με κυρίαρχο στοιχείο τον σέντερ χαφ, που ήταν κάτι σαν εξάρι και λίμπερο.

Ο Φάντροκ μας έφερε στοιχεία από το ολλανδικό ποδόσφαιρο, δηλαδή τον Άγιαξ που αυτός στην ουσία ήταν η εθνική ομάδα. Χονδρικά μας έφερε το λεγόμενο ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο, που όμως δεν ανταμείφθηκε με τίτλο όπως ξαναείπα. Ανταμείφθηκε με το θέαμα για τα μάτια μας, με πολύ καλά αποδυτήρια, με κάποιες τριάρες και τεσσάρες σε μικρές ομάδες και φυσικά με την σούπερ πορεία στην Ευρώπη. Ήταν λίγα αυτά; Σε καμία περίπτωση. Όμως θέλαμε τίτλο κι εδώ. Ήταν δεύτερη αγωνιστική το 77 στο τηγάνι, όπου χάσαμε κι ο Φάντροκ απελύθη. Κίνηση που δίχασε τον κόσμο. Όμως ήρθε κανονικός προπονητής κι έφυγε ο ΓΥΜΝΑΣΤΗΣ Φάντροκ. Ο Τσικ, που ήρθε, συντήρησε την φυσική κατάσταση και δίδαξε τακτική, πράμα άγνωστο στην ομάδα.

Ερχόμαστε λοιπόν στο πέρσι. Έρχεται ο Αλμέιδα και φέρνει την επανάσταση με τα επιθετικά πρεσαρίσματα και το φουλάρισμα του ρυθμού. Τους πιάνει σχεδόν όλους στον ύπνο. Λέμε τώρα…Πάντως φέρνει κάποια αλλαγή κι ένα νέο αέρα στην ομάδα, καθώς και στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πού καταλήγει; Τέλος Ιανουαρίου, νάναι 11 βαθμούς πίσω από τον Γιοβάνοβιτς. Μετά μπαίνει στην διεκδίκηση του τίτλου, επειδή φυσικά κάνει σερί νίκες αλλά κυρίως επειδή ο Σέρβος μαλακίζεται με μικρούς κατά τεκμήριο αντιπάλους.

Και φτάνουμε στα μπαράζ. Ο Γιοβάνοβιτς γκελάρει με τον Βόλο, εμείς κάνουμε μια νορμάλ πορεία και φτάνουμε 3 αγωνιστικές πριν το τέλος : Αεκ – Οσφπ και Παο – Παοκ κι εμείς ένα πόντο πίσω. Έρχονται δυό ισοπαλίες. Πάλι δεύτεροι λοιπόν. Ο τίτλος καθάρισε την επόμενη αγωνιστική με το διπλό μας στο Χαριλάου και τον άσσο του Οσφπ στο τηγάνι. Κοινώς πρωτάθλημα πήραμε λόγω Οσφπ κι επειδή ο Μελισσανίδης ανέτρεψε κάποιες ισορροπίες, κι όχι μόνο εκεί. Μπορούμε να θυμηθούμε κι άλλα, όπως τη Νίκαια ή το Περιστέρι.

Ακριβώς τα ίδια έχουμε και φέτος. Δέκα ( 10 ) αυτοκτονίες σε παιχνίδια που προηγηθήκαμε. Γιατί; Διότι η ομάδα έχασε δυό παίκτες από μπροστά ( Αραούχο, Γκαρσία ή Γκατσίνοβιτς ), αλλά κυρίως διότι δεν υπάρχει δούλεμα σε τακτική από τον Αλμέιδα. Ούτε αμυντικά, ούτε επιθετικά. Στηρίζεται στην ποιότητα του ρόστερ και σε όση ενέργεια έχει. Μόλις αυτή στερέψει, πάμε στο ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Για τις δε αλλαγές του, δεν χρειάζονται να πούμε και πολλά. Ας πούμε μόνο ότι καθυστερεί να τις κάνει. Δηλαδή δεν αντιλαμβάνεται τι θέλει να κάνει ο αντίπαλος προπονητής γρήγορα. Δεν θα μιλήσω τώρα για άλλα εγκλήματα με προσωπικές αντιπάθειες σε παίκτες και πλήρη υποτίμηση και απαξίωση τους. Αυτά θα τα πούμε αργότερα, είτε πάρουμε, είτε χάσουμε τον τίτλο.

Ας τα δούμε λοιπόν αυτά με καθαρά μάτια κι ας ξεφύγουμε από τις μαλακίες που διαβάζουμε για τον προφήτη, τον φιλόσοφο και τα λοιπά. Ή προπονητής είσαι ή φιλόσοφος. Η μπάλα έχει φυσικά ανάγκη την ενέργεια και την καλή εκγύμναση, αλλά δεν είναι στίβος. Έχει και άμυνα κι επίθεση. Έχει πολλή τακτική. Κι έχει διαχείριση ανθρώπων ( όλες οι εταιρείες ) αλλά και διαχείριση εργομετρικών εξετάσεων καθώς και χρονικών διαστημάτων.

Φυσικά αισιοδοξώ κι εγώ για φέτος. Δεν βλέπω κάτι να με φοβίζει, πιο πολύ από τη μαλακία που δέρνει τον Αλμέιδα. Μάλλον όχι την μαλακία. Την άγνοια του. Διότι απλά στα μάτια μου είναι ένας Φάντροκ. Όπως κι εκείνος, έχει την αφέλεια του δήθεν καλύτερα γυμνασμένου. Κι εξαντλεί το μπολ της ενέργειας ενώ υπάρχει ακόμα ένα μισάωρο. Δεν είναι θέμα ότι αυτό είναι το στυλ του. Εδώ μιλάμε ότι δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί ένα ατού του ενώ οι αντίπαλοι του, που είναι προπονητές, απλά περιμένουν τρέχοντας λιγότερο.

Για μένα ο τελικός είναι με τον Παο στο γήπεδο μας, με δεδομένο ότι θα έχουμε δυό νίκες με τον Άρη ( υπάρχουν συγκεκριμένοι άνθρωποι που αμφιβάλουν γι’ αυτό πλέον ). Αν κάνουμε τρεις νίκες, θεωρώ ότι θα πετύχουμε αντιπάλους μπερδεμένους στην Ευρώπη και σχετικά κουρασμένους σαν φυσική κατάσταση αλλά και πνευματικά : Έλα μωρέ τώρα που θα ασχοληθούμε με το κατσαρόλι. Έχοντας σκοτώσει τον Παο στη Φιλαδέλφεια, που να σημειώσω εδώ ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα να παίξει με 8 αμυντικούς μέσα στην περιοχή του. Και να ψάξει μία αντεπίθεση χωρίς να την έχει κι ανάγκη , αφού κι αυτός μετά θα περιμένει τους Ευρωπαίους όπως τους σχεδιάζουμε κι εμείς. Αν μάλιστα περάσει αλώβητος από εμάς, ίσα που όλοι οι αντίπαλοι του θα του εύχονται το νταμπλ για ευνόητους λόγους.

Υγ. Μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί γιατί δεν πήρε τελικά τίτλο ο Φάντροκ. Να απαντήσω. Διότι κανείς τότε δεν χρησιμοποιούσε το ποδόσφαιρο για άλλες business.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 12 σχόλια

Α Ε Κ – ΠΑΟΚ

Να ξεκινήσουμε με τα απλά, τα δικά μου : Σήμερα αγχώθηκα, ταλαιπωρήθηκα και στενοχωρήθηκα. Και δεν είμαι πλέον σε τέτοια φάση. Ή μάλλον δεν θέλω να είμαι.

Είδα λοιπόν, μια ομάδα, που σύμφωνα με τους ηλίθιους που κάνουν ρεπορτάζ της ΑΕΚ, ήταν προετοιμασμένη για τα μπαράζ. Δεν έχω δει τίποτα τέτοιο. Ούτε σε κανονική ενδεκάδα που μπαίνει στο παιχνίδι, ούτε και στα διορθώματα με τις αλλαγές. Αντιθέτως έβλεπα τον Αλμειδα να κοιτάει τον πάγκο του και να λυπάται με τις αλλαγές που πρέπει να κάνει.

Τρέχει κάτι; Όχι , δεν τρέχει. Είναι θέμα καλοκαιριού πλέον. Δεν διορθώνεται κάτι τώρα. Ούτε μπορεί να διορθώσει ο Αλμέιδα τη νοοτροπία του. Τους έκαψε όλους σε εξήντα λεπτά. Όταν προηγήθηκε η ΑΕΚ με δύο γκολ διαφορά. Στο γήπεδο της. Και δεν κέρδισε. Αν αυτό δεν είναι προπονητικό έγκλημα διαχείρισης, τότε εγώ καλύτερα να χορέψω μάμπο.

Και μιλάμε για παιχνίδι, που είχε πολλούς καλούς παίκτες η ΑΕΚ σήμερα : Τον κορυφαίο Άμραμπαντ, τον σπουδαίο Σιμάνσκι, τον απίστευτο Βίντα, τον λογικό Μουκουντί, τον ακούραστο Ελίασον, και τον καταπληκτικό Πινέδα. Και δεν μπορούμε να πούμε και τίποτε ακραία αρνητικό για τους υπόλοιπους. Οπότε καταλήγω ότι το παιχνίδι το έχασε ξανά ο προπονητής. Ο οποίος δεν κατάλαβε γιατί πήγε μούρη με μούρη με τον Λουτσέσκου. Άρχισε κι αυτός να πουλάει Αεκοφροσύνη; Δεν την χρειάζομαι εγώ.

Στο παιχνίδι, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για σοβαρή ΑΕΚ. Είχε τρεξίματα μεν αλλά πιο πολύ μου φάνηκαν ότι ήταν να περιορίσουν τον αντίπαλο. Δεν μπόρεσε να παίξει παιχνίδι κατοχής, όχι διότι δεν το ήθελε, αλλά διότι απλά δεν μπορούσε. Το πρώτο γκολ μας ήταν από μια αντεπίθεση, ενώ πουθενά δεν είδαμε σφυροκόπημα επιθετικό ή λογική αμυντική αντιπαράθεση. Χωρίς όμως να ενοχλούμεθα κι ιδιαίτερα, αφού από ένα σημείο και μετά, ούτε κινδυνεύαμε κι ούτε μας ένοιαζε και κάτι άλλο εκτός από τη νίκη. Μας πότισαν με δηλητήριο….

Που θα ήταν γλυκό με το τυχαίο γκολ του Μαροκινού. Τι άλλο θες ρε Αλμέιδα; Είσαι στο γήπεδο σου και προηγείσαι με 2-0. Ούτε με δυό γκολ διαφορά δεν μπορείς να κρατήσεις σκορ; Πόσα θέλεις να έχεις βάλει; Και δεν είναι σημερινό το φαινόμενο. Άρα είναι χτισμένο γενικά. Κι είναι σοβαρό πρόβλημα σου, ασχέτως ρόστερ που έχεις. Διότι η ομάδα είναι εντελώς αδούλευτη τακτικά κι ειδικά σε αμυντική λειτουργία, όταν δεν έχει δυνάμεις για να πρεσάρει άλλο. Ήταν τραγικό αυτό που έβλεπα μπροστά μου, εκεί που κάθομαι : Να είναι ψόφιος ο Άμραμπαντ μετά από κάποια προσπάθεια του, κι ο Αλμέιδα να του φωνάζει να πάει να πρεσάρει….

Ήρθε λοιπόν το δεύτερο ημιχρόνιο, που η ΑΕΚ εξαφανίστηκε λόγω Λουτσέσκου. Που δεν πίστεψε ότι έχανε κι ούτε πίστεψε ότι θα χάσει. Το απέδειξε. Και πήρε την ταυτότητα του δικού μας, που πραγματικά δεν ήξερε πώς να αλλάξει τα πράματα. Όχι σε ανατροπή σκορ, σε απλή διαχείριση σκορ. Όλα τα άλλα είναι για βρούβες κι αν κάνουν καλό φρικασέ.

Χονδρικά. Η ΑΕΚ σαν ομάδα ήταν και σήμερα κατώτερη των περιστάσεων. Είναι σαν να βλέπω έναν ετοιμοθάνατο, που όλοι του δίνουν κουράγιο. Δημοσιογράφοι και γλύφτες. Ουδέποτε θα ξεχάσω τις φετινές γκέλες. Θα συνέλθει στα επόμενα παιχνίδια; Μπορεί και να συνέλθει αλλά πλέον έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου. Και δεν πηγαίνω πια στα παιχνίδια με σιγουριά ότι θα δω κάτι ωραίο. Όχι νίκες, αλλά ένα ωραίο παιχνίδι. Πηγαίνω και βλέπω μια αγχωμένη γκόμενα που έχει περίοδο αλλά θέλει να πηδηχτεί. Δεν θα πάρω….

Αναρτημένο σε Άρθρο | 40 σχόλια

ΠΑΟ – Α Ε Κ

Η ΑΕΚ κατέβηκε με μια ακατανόητη ενδεκάδα εφόσον ήθελε να πάρει το παιχνίδι. Παρ΄όλα αυτά, κατώρθωσε να προηγηθεί σχετικά γρήγορα και να δείξει ότι ήταν το αφεντικό του αγώνα. Πολλά χρόνια βλέπω αυτά τα παιχνίδια, δεν θυμάμαι άλλη φορά να έχω δει τόσο φοβισμένο αντίπαλο.

Στην ουσία η ομάδα μας έκανε ό,τι ήθελε στο γήπεδο. Ανεβοκατέβαζε τον ρυθμό κι είχε την ευκαιρία, αφού προηγήθηκε, να βρει κι άλλους χώρους για να κλειδώσει το παιχνίδι. Κύριος εκφραστής ήταν ο καταπληκτικός Ελίασον καθώς και το κέντρο, που δεν είχε πρόβλημα να κόβει και να επιτίθεται.

Είχαμε όμως και μία ατυχία. Πρώτον ότι ο Γκαρσία ήταν ανύπαρκτος απέναντι σε ένα μπακ επαρχιακής ομάδας της Ελλάδας και δεύτερον διότι μέσα στο παιχνίδι υπήρχε ο Μάνταλος. Θα ήταν με διαφορά οι χειρότεροι παίκτες της ομάδας, αν δεν έτρεχε να καλύψει το κενό τους ο Θεός του Μελισσανίδη, ο Μουκουντί. Δύο παιδικά λάθη σε φάσεις που δεν είχαν καμία δυσκολία, και να η ΑΕΚ να χάνει και να κυνηγάει.

Να τα βάλεις με τον παίκτη; Να τα βάλεις με τον προπονητή; Να μην ξέρεις με ποιον να τα βάλεις. Αλλά να ξέρεις ξανά ότι θα πρέπει να φτύσεις αίμα για να γυρίσεις ένα παιχνίδι που ήταν με το καλημέρα δικό σου. Σχεδόν δεν γέμισε η λεωφόρος. Και να κοιτάς τον πάγκο και να βλέπεις σοβαρές αλλαγές. Και να λες, κάτι θα προκύψει και θα γυρίσει το παιχνίδι. Εκτός αν χτυπήσει κανά μπακ, και να μην έχεις αλλαγές. Τι να πεις….

Να χτυπιέσαι για την εξέλιξη, την ώρα που έβλεπες ότι ο ΠΑΟ αφού έκανε μια ανέλπιστη ανατροπή, γύρισε πίσω για να μην φάει κι άλλο. Και να πηγαίνει αυτός σε αντεπιθέσεις την ώρα που τον είχες ρίξει στο κρεβάτι. Θα μου πεις, ήξερε ο Αλμέιδα για τα λάθη του Μουκουντί; Βρήκαμε τον αποδιοπομπαίο τράγο; Όχι δεν ήξερε. Αλλά σίγουρα ξέρει ότι δεν γίνεται ο Πινέδα κι ο Λιούμπισιτς νάναι έξω και να παίζει ο Μάνταλος. Έλεος δηλαδή κάπου με τους θεούς του Μελισσανίδη.

Κατά τα άλλα, σε επίπεδο life style, το πρώτο μέρος καλό σε ρυθμό και σε θέαμα, αλλά για τους ουδέτερους. Όχι για εμάς, που ναι έχουμε απαιτήσεις.

Και μετά ήρθε το δεύτερο μέρος. Που συνέχισε να παίζει το πουλί του ο Αλμέιδα. Ήθελε άλλα δέκα λεπτά για να κάνει λάθος, μέχρι να διαγνώσει το πρόβλημα. Ποιο ήταν το πρόβλημα; Πώς να σπάσει μια μαζική άμυνα με όλο το γήπεδο δικό του; Μεγάλο πρόβλημα για τον προφήτη. Που την ώρα που πήρε κι όλο το γήπεδο, με τον Αθανασιάδη να παίζει σχεδόν στο κέντρο, να μην ξέρει τι να κάνει. Τακτικά, ποδοσφαιρικά και ορθολογιστικά.

Μια ΑΕΚ απαράδεκτη. Μια ΑΕΚ βιαστική κι αδούλευτη. Με αντίπαλο, μια ομάδα της πλάκας. Και κυριολεκτώ. Δεν είχε τίποτα να φοβηθεί από την επαρχιακή ομάδα του Τερίμ, κι όμως αυτή φοβόταν. Τι; Πού να ξέρω; Αυτό που ξέρω είναι ότι ξεκίνησε τις γιόμες, τις οποίες τις συνέχισε με εντελώς λάθος αλλαγές – ξέρουμε πολλές ομάδες που παίζουν χωρίς αμυντικό χαφ ή βάζουν βετεράνους μέσα τύπου Μάνταλου, Αραούχο ή Γκατσίνοβιτς -την ώρα μάλιστα που ο ψηλός Γκαρσία ήταν έξω κι ήταν μέσα ο Πόνσε;

Και η στατιστική σήμερα δεν λέει τίποτα. Διότι η ΑΕΚ δεν έκανε ούτε μία τελική, με εξαίρεση ένα φάουλ του Γκατσίνοβιτς. Τι να τα κάνω τα κόρνερ και την κατοχή της μπάλας, που ήταν απλά μια φλυαρία γκόμενας που δεν ήθελε να γαμήσει. Και να βλέπεις ότι η ΑΕΚ δεν ήθελε – όχι δεν μπορούσε – να πνίξει το κουνέλι. Που είχε κλειστεί στην περιοχή του και κράταγε ό,τι μπορούσε με νύχια και με δόντια. Με τον επαρχιώτη σέντερ μπακ και με ηρωικές αποκρούσεις στις τυφλές επιθέσεις της ΑΕΚ, όταν δεν έπαιζε παράλληλο ποδόσφαιρο. Κι όταν δεν ήξερε πώς να επιτεθεί. Κι όταν νόμιζε ότι κινδυνεύει ενώ απέναντι του είχε μια αργεντίνικη ορντινάτσα, μια απλή νούλα.

Διότι πράγματι πληγώθηκε αγωνιστικά και ψυχολογικά από τον θεό του Μελισσανίδη. Εκεί μένεις; Πού είναι το μέταλλο σου; Πού είναι το παιχνίδι σου όταν ο άλλος παίζει μέσα στην περιοχή του; Πρέπει να σου δίνει χώρους για να κάνεις κάτι; Χωρίς χώρους δεν έχεις παίκτες; Αυτόν τον έρημο τον Λιούμπισιτς γιατί τον πήρες; Για να τον εκθέσεις μόνο του μεθαύριο; Όταν έχεις κατοχή μπάλας, δεν ξέρεις τι να την κάνεις;

Σήμερα, και μόνο για σήμερα, άντε γαμήσου Αλμέιδα. Δεν υπάρχει άλλος φταίχτης. Άντε να βάλω και τον Μάνταλο δίπλα, αλλά με αυτόν μόνο οι ανάπηροι ασχολούνται κι έχουν απαιτήσεις. Μαλάκα πήρε κάρτα το νούμερο στον πάγκο. Εκεί έβγαλε πάθος….

Άει στο διάολο σήμερα ηλίθιοι.

Yγ1. Μέχρι τέλος κορυφαίος ο Ελίασον, που τον άλλαξε και θέση ο προφήτης.

Υγ2. Είμαι πολύ χαρούμενος για τον Αθανασιάδη, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό….

Αναρτημένο σε Άρθρο | 29 σχόλια

Α Ε Κ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Καιρό είχαμε να τα πούμε και καιρό είχαμε να μιλήσουμε για ποδόσφαιρο, κι ειδικά για παιχνίδι της ΑΕΚ. Και θα το πάμε βήμα βήμα.

Πρώτα για το γήπεδο. Τι να πεις, τι να πρωτοθαυμάσεις. Τον παλμό, την ζεστασιά, τα σημαιάκια, τα χρώματα !!! Σήμερα θεωρώ ότι ήταν νύχτα ανώτερη των εγκαινίων. Διότι ήταν νύχτα ποδοσφαιρική κι όχι γιορτούλα. Διότι σήμερα πετύχαινες νίκη επί του Μαρινάκη και διότι σήμερα έριχνες μπετά στον δρόμο για τον τίτλο, ειδικά όταν ήξερες ότι η αλαφούζα ήταν στο καναβάτσο.

Ντερμπικά τι είδαμε. Οι δυό ομάδες πήγαν να εξουδετερώσουν τα ατού των αντιπάλων. Σχεδόν τα κατάφεραν. Δεν είδαμε ιδιαίτερο Φορτούνη – άσχετα αν ο Σιμάνσκι τον έχασε πολλές φορές – και Ποντένσε. Δεν είδαμε Γκαρσία, ούτε Πινέδα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην γίνουν τρομερά πράματα στο γήπεδο αλλά να δούμε ένα κλασσικό αμφίρροπο παιχνίδι. Με μπόλικο φόβο από την ΑΕΚ και μπόλικο θράσος από τον αντίπαλο. Στο γήπεδο, μου φάνηκε καλύτερος….

Παικτικά τώρα. Και μόνο ότι η ΑΕΚ θριαμβολογεί για τον τερματοφύλακα της, δείχνει μία κατεύθυνση. Χωρίς όμως να δείχνει κι όλη την αλήθεια του αγώνα. Όμως το γεγονός είναι ότι η ΑΕΚ είχε κορυφαίους τους Βίντα, Μουκουντί και Γιόνσον, σημαίνει ότι δεν ήταν σήμερα ομάδα του Αλμέιδα. Ήταν κυνική, ήταν προσεκτική και θα έλεγα κι αρκετά φοβισμένη. Όχι παθητική, δεν μπορώ να το πω αυτό. Ήταν μία άλλη ομάδα. Σαν να περίμενε και δεν ήθελε να ισοπεδώσει τον αντίπαλο. Τι σημαίνει αυτό για μένα; Ότι ο Αλμέιδα ήξερε ότι δεν μπορούσε να το κάνει αυτό. Κι άλλο συμπέρασμα; Ο αντίπαλος είχε κάποιες μονάδες καλύτερες από τις δικές μας.

Αυτό που είδαμε λοιπόν, ήταν η παντελής έλλειψη του επιθετικού πρεσαρίσματος. Επίσης είδαμε ένα σχεδόν χαμένο κέντρο, κι άρα δεν ήταν δυνατή η δημιουργία σοβαρών επιθετικών προσπαθειών. Πιο πολύ την ισοπαλία ήθελε η ΑΕΚ παρά τη νίκη με κάθετη εφόρμηση. Αν δεν μπορώ να κερδίσω ένα παιχνίδι, κατανοώ ότι δεν θέλω και να το χάσω. Ο Αλμέιδα ξέρει πολύ καλύτερα το υλικό, κι άρα μάλλον σωστή ήταν η απόφαση του. Μια απόφαση που φάνηκε ξεκάθαρα όταν δεν υπήρξε πουθενά κάποιο build up σε επίθεση – φυσικά έπαιζε ρόλο ότι τρέμανε τον Αθανασιάδη – και προτιμήθηκαν μακρινά σουτ από την άμυνα κι ειδικά οι απομακρύνσεις από τον τερματοφύλακα. Που ανακούφιζαν όχι μόνο την ομάδα, αλλά κι εμάς.

Που βλέπαμε τεράστια κενά ακόμα και με δυό αμυντικά χαφ. Που βλέπαμε ότι τα άκρα ήταν για γέλια κι επικεντρώνομαι επιθετικά. Που βλέπαμε την ΑΕΚ να προσπαθεί με αντεπιθέσεις, να έχει κάποιες ευκαιρίες αλλά τις πιο κλασσικές να τις έχει ο αντίπαλος. Δεν το χάρηκα ρε αδέρφια. Πιο πολύ είχα χαρεί την ομάδα μας όταν είχε χάσει πέρσι. Είχα γεμίσει από την απόδοση. Κι ας χάσαμε. Μπαίνουν δυό άνδρες για να ικανοποιήσουν μια γυναίκα. Κι οι δυό θεωρητικά θα τελειώσουν. Όμως η γκόμενα – ο οπαδός – κάποιο πήδημα θα ξεχωρίσει….

Το ότι πανηγυρίσαμε στο τέλος και τραγουδήσαμε σαν μικρά παιδιά, φυσικά είναι η χαρά του γηπέδου. Δεν το συζητώ. Κι αυτό έπρεπε να γίνει. Αλλά εδώ δεν έχουμε στήλη life style, διότι θα μπορούσα να έχω και φωτογραφίες από τρομερές γυναίκες που ήταν στην εξέδρα δίπλα μου ή μπροστά μου. Μιλάμε για μπάλα. Κι η ΑΕΚ φόβισε το κοινό της σήμερα, χωρίς όμως να σημαίνει και τίποτε αυτό για την συνέχεια. Διότι και η διακοπή έπαιξε κάποιο ρόλο, όπως και η πίεση για τη νίκη.

Που ήρθε τελικά. Στο τελευταίο σχεδόν λεπτό. Με τρομερή ενέργεια του Ελίασον. Που στηρίχτηκε ολόσωστα με τις αλλαγές του Αλμέιδα. Διότι η ασίστ είναι του Μάνταλου, που μπήκε την κατάλληλη στιγμή, όπως κατάλληλα αποκεντρώθηκε ο Πινέδα. Κι αν θα έπρεπε σήμερα να δίνουμε τα ειλικρινή εύσχημα, είναι στον προπονητή μας. Κι όχι τόσο πολύ στον Γιώργο, που όμως κι αυτός έβαλε το λιθάρι, όχι τόσο πολύ με την σούπερ επέμβαση, αλλά με την σιγουριά ότι δεν θα κάνω λάθος. Φυσικά οι πυλώνες – τους ξαναείπα – ήταν ΒΙΝΤΑ, ΜΟΥΚΟΥΝΤΙ, ΓΙΟΝΣΟΝ.

Συγχαρητήρια λοιπόν για την ένταση των συναισθημάτων που μας προκλήθηκαν, τόσο στην αγωνία όσο και στην τελική αποθέωση. Νομίζω ότι ο δρόμος είναι άνετος. πλέον. Θεωρώντας τον ΠΑΟΚ μια επαρχιακή ομάδα, μπορείς να τελειώσεις την κούρσα την επόμενη Κυριακή, εφόσον στην λεωφόρο ακολουθήσεις το παράδειγμα της επαρχίας : Ομάδα που τρώει τρία γκολ στο γήπεδο της, απλά δεν υπάρχει. Της βάζεις ένα, εκμεταλλευόμενος την μίρλα και την τουρκική αδερφοσύνη, και τελειώνεις την ιστορία.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 14 σχόλια

ΛΑΜΙΑ – Α Ε Κ

Πρεμιέρα λοιπόν σήμερα για τα μπαράζ παιχνίδι μονόδρομο για μας. Νίκη και μόνο νίκη παρά τις απουσίες, που πλέον έχουν γίνει καθεστώς. Σημαντικές απουσίες αφού στην ουσία η ΑΕΚ θα έπαιζε με ένα μόνο εξτρέμ.

Το πρώτο μέρος ήταν ένας μονόλογος της ομάδας μας. Η ομάδα που κατέβηκε με τον Πινέδα στα αριστερά και τον Μάνταλο σαν δεύτερο φορ, ήταν όμως εμφανές ότι θα υπήρχαν εναλλαγές θέσεων. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κάποιο υπερθέαμα όμως. Η ΑΕΚ φάνηκε αρκετά αγχωμένη και σφιγμένη. Επίσης μπλοκαρίστηκε από την σούπερ άμυνα της Λαμίας, η οποία δεν έκανε ούτε μία τελική. Μια άμυνα που δεν ήταν στην περιοχή της αλλά στον χώρο του κέντρου.

Αυτό δυσκόλεψε πολύ τις επιθέσεις μας. Ο άξονας ήταν τρομερά μπλοκαρισμένος και η επιλογή του να ψάχνεις συνέχεια στα δεξιά τον Ελίασον, που θα επιχειρούσε κάποια σέντρα, ήταν αυτό ακριβώς που είχε σχεδιάσει ο Βόκολος. Διότι η σέντρα προς τον Πόνσε θα ήταν εύκολα αναχαιτίσιμη λόγω του ψηλού κεντρικού δίδυμου της Λαμίας. Αυτό λοιπόν το χαρακτηριστικό μαζί με την έλλειψη της ταχύτητας από μέρους μας, κατέβασε πολύ το θέαμα και τον ρυθμό και έκανε την ΑΕΚ προβλέψιμη.

Μια ΑΕΚ που κατέβαλε φιλότιμες προσπάθειες να ανοίξει χώρους και την άμυνα της Λαμίας. Μπήκε στην περιοχή, είχε την κατοχή της μπάλας και κέρδισε μπόλικα κόρνερ και φάουλ έξω από την αντίπαλη περιοχή. Σε δυό φάσεις απείλησε πιο ουσιαστικά αλλά ο αντίπαλος τέρμας ήταν εκεί. Όλα έδειχναν ότι θα πάμε σε ισοπαλία στο πρώτο μέρος αλλά μας χαμογέλασε η τύχη στην τελευταία φάση, που πάλι ήταν στατική. Κατώρθωσε ο Κάλενς να σκοράρει και να μας διώξει λίγο το άγχος εν όψει της συνέχειας.

Το δεύτερο μέρος είχε περίπου την ίδια εικόνα. Αργή ανάπτυξη από εμάς και ίδια περίπου αμυντική τακτική από την Λαμία. Όμως άρχισε να φαίνεται η κούραση του αντιπάλου και κάπως φαινόντουσαν πιο πολλοί χώροι. Δεν άλλαξε κάτι ιδιαίτερο στα άκρα, αλλά υπήρχε μια κάποια περισσότερη ελευθερία στο κέντρο. Για τον Πινέδα κυριότερα, που όμως ήταν βιαστικός στην τελική του προσπάθεια. Από την άλλη, ο Σιμάνσκι κι ο Γιόνσον συνέχιζαν να τρέχουν και να διορθώνουν, επιτρέποντας στην Λαμία να μετρήσει δυό άστοχες τελικές.

Αν πρέπει να σταθούμε κάπου ήταν στο δεύτερο γκολ μας και κυρίως στην τρομερή προσποίηση που έκανε ο Πόνσε πριν το σουτ του. Το γκολ αυτό ανάγκασε τον αντίπαλο να πετάξει λευκή πετσέτα, εμείς να κλειδώσουμε τον μονόδρομο, και τον Αλμέιδα να αρχίσει να κάνει αλλαγές. Που αυτήν την φορά ήταν σωστές και οι οποίες μάλιστα μας χάρισαν άλλα δυό γκολ με τον Γκαρσία. Κι αν το πρώτο ήταν προσωπική ενέργεια του σκόρερ, το δεύτερο ήταν μια τρομερή συνεργασία με τον Λιούμπισιτς.

Μόνο ικανοποίηση λοιπόν σήμερα για την ομάδα μας. Μιλάω για την γεύση που μας άφησε όλος ο αγώνας στο τέλος. Διότι στην διάρκεια του είχαμε κάποια θεματάκια. Κυρίως με την ατολμία των δυό πλάγιων μπακ μας αλλά και την κακή μέρα του Βίντα. Επίσης με αυτό το περίεργο build up, που έδινε τον χρόνο να οργανώνεται πίσω ο αντίπαλος. Αλλά ας τα ξεπεράσουμε αυτά κι ας δούμε τους καλύτερους σήμερα : Γιόνσον, Κάλενς και Μάνταλος ήταν οι πυλώνες μας.

Και προχωράμε για το πρωτάθλημα. Με ηθικό και όρεξη. Και ξεκούραση αρκετή μαζί με τις επιστροφές επιτέλους όλων. Και με δυνατή ψυχολογία και με ακμαίο ηθικό. Συγχαρητήρια λοιπόν σήμερα, που ήμασταν το αφεντικό και παίξαμε ακριβώς έτσι.

Υγ. Κατεπειγόντως δεξί μπακ.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 11 σχόλια

ΑΡΗΣ – Α Ε Κ

Μια καλή ενδεκάδα κατέβηκε με δεδομένη την κόπωση του Τσούμπερ και του Πινέδα. Ταυτόχρονα μια πολλή καλή ΑΕΚ εμφανίστηκε στο γήπεδο σε επίπεδο τρεξίματος και επιθετικού πρεσαρίσματος. Και πράγματι έκλεισε τον Άρη στο δικό του μισό στο γήπεδο κι άρχισε να προσφέρει θέαμα, τελικές και κόρνερ.

Ήταν η θαυμάσια παρουσία του Γιόνσον στον χώρο του κέντρου καθώς και η ταχύτητα του Λιούμπισιτς, που είχαν αναγκάσει τον αντίπαλο να μην μπορεί να καταστρώσει επιθέσεις. Κι όλο αυτό το κυριαρχικό παιχνίδι δικαιώθηκε κάπου εκεί στο τέταρτο με ένα γκολ από πέναλτυ του Άμραμπαντ, που το χτύπησε ο ίδιος.

Μετά κάπως κόπηκε ο ρυθμός χωρίς όμως να υπάρχουν ιδιαίτερες απειλές από την ομάδα του Μάντζιου. Φαινόταν όμως πάλι αυτό που είδαμε και την Τετάρτη. Μια χαλάρωση, μια επιπολαιότητα και μια προχειράδα. Χωρίς όμως να χάσουμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Απλά ο Άρης επειδή δεν έβγαζε η ομάδα την σπιρτάδα και την ένταση της αρχής, ανέβηκε κάποια μέτρα και χρησιμοποιώντας την ταχύτητα του Φετφατζίδη, κατόρθωσε να ισοφαρίσει ενώ εμείς δεν είχαμε μπορέσει να σκοράρουμε δεύτερη φορά, παρότι υπήρξαν οι τελικές.

Δεν μπορούμε να έχουμε κάποια παράπονα. Πήγε η ομάδα σε διαχείριση και απλά δεν της βγήκε. Δεν υπήρξαν κάποια σοβαρά παράπονα για υστέρηση εκτός ίσως του Ελίασον, που κι αυτός χρειάζεται κάποιες ανάσες αλλά και του Ρότα σε φάσεις που θα μπορούσε να σερβίρει καλύτερα. Αν ρίξεις μια ματιά στην στατιστική, δεν θα βρεις κάτι μεμπτό. Φυσικά η εικόνα χάλασε με την ισοφάριση αλλά έτσι είναι η μπάλα. Κι έχουμε την ελπίδα και την πίστη ότι θα βελτιωθεί το θέμα του σκορ στο δεύτερο μέρος.

Το τι είδαμε στο δεύτερο μέρος είναι πολύ δύσκολο να το πιάσει η ποδοσφαιρική λογική. Ο Άρης αιφνιδίασε χωρίς κάποιο λόγο και ξεκίνησε η ΑΕΚ να κυνηγάει. Άλλοτε ορθολογικά κι άλλοτε με εκνευρισμό. Έκανε κι ο Αλμέιδα τις αλλαγές του για να βοηθήσει και θα μπορούσα να πω ότι οι πρώτες ήταν ψιλοσωστές. Ο Άμραμπαντ ήταν τραυματίας, δεν έχεις περιθώρια. Δυστυχώς μπήκε ο Πισάρο, που όσο πέρναγε η ώρα γινόταν εκνευριστικός. Ο παίκτης αυτός απλά δεν κάνει.

Όμως η είσοδος του Πινέδα είχε φέρει φως και καλύτερη ανάπτυξη. Τα πράγματα τακτοποιήθηκαν με την ισοφάριση του Βίντα, ενώ η ανατροπή είχε γίνει σε μια επιθετική ανάπτυξη για σεμινάριο και γκολ του Πόνσε. Και τα πράματα άρχισαν να φαίνονται καλύτερα όταν η ομάδα συνέχιζε με δεύτερο αμυντικό χαφ στην θέση του αρνητικότατου εδώ και καιρό Ελίασον – ούτε με ενδιαφέρει τι γράφεται – αλλά ο Τσούμπερ στο κλείδωμα του αποτελέσματος έχασε το άχαστο…

Και καλά αυτό. Ο Αραούχο τι δουλειά είχε στο γήπεδο; Να πρεσάρει στο κέντρο θα μου πεις. Ρε φίλε, τις προπονήσεις για ποιό λόγο τις κάνεις; Εκεί, πρεσάρει; Η ΑΕΚ κατέληξε να παίζει με 9 παίκτες και φυσικά θα μπορούσε να φύγει νικήτρια αλλά την χτύπησε και η γκαντεμιά. Απόκρουση του Γιόνσον και η μπάλα να βρίσκει στο χέρι του Βίντα; Ούτε εκούσιο ούτε τίποτα. Φυσικά αυτός είναι ο κανονισμός. Ε αυτό είναι και το τελικό σκορ και αυτή είναι η δεύτερη θέση. Σε ματσάρα βάσει των γκολ και της διακύμανσης του σκορ.

Όμως καθόλου δίκαιο. Διότι η ΑΕΚ ήταν μακράν καλύτερη σε όλα τα σημεία μέσα στο γήπεδο. Σε κατοχή μπάλας, σε τελικές, σε στατικές φάσεις. Όμως δεν μπορεί η ομάδα αυτή, με συγκεκριμένες απουσίες και σήμερα, να ξεπερνάει και τα αριθμητικά μειονεκτήματα που προκάλεσε ο προπονητής της με την συμμετοχή πρώην παικτών. Και να καταλήγεις σε ισοπαλία με τον Άρη του σούπερ rotation, να τρως τρία γκολ. Είναι πολλά, όπως πολλά ήταν και τα δύο με τα Γιάννινα, που προειδοποίησαν κι αυτά. Και σκας ρε φίλε..Και σκας. Και δικαίως σε διαολοστέλνουν άνθρωποι με πιο κρύο αίμα…

Αναρτημένο σε Άρθρο | 47 σχόλια

Α Ε Κ – ΓΙΑΝΝΙΝΑ

Ένα διαδικαστικό παιχνίδι φαινόταν, με ένα υγρό καιρό που τελικά έφερε βροχή και με ένα μίνι rotation του Αλμέιδα, που φυσικά απέδειξε ότι ήταν και λάθος. Ο προπονητής απλά παραβίασε τον κανόνα ότι ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει, αλλά δεν μπορείς και να τον πυροβολήσεις ιδιαίτερα, αφού δεν εκανε κάτι το τρελό, βάζοντας τον Σιμάνσκι και τον Γκαρσία από την αρχή. Εγώ ηθικό θέμα με τον Πόνσε : Έ όχι ρε φίλε, δεν του λες και κατάμουτρα ότι είσαι ο δεύτερος.

Όμως ας τα αφήσουμε αυτά . Η ομάδα μπήκε δυνατά και για ένα τέταρτο ήταν ξυρλιαρχη μέσα στο γήπεδο με ό,τι μέσο διέθετε. Θέλεις άμυνα, θέλεις τρέξιμο, θέλεις πρεσάρισμα; Είχε τα πάντα και την χαιρόσουνα. Τα άκρα δούλευαν καλά, ο Πινέδα πέταγε μαζί με τον Άμραμπαντ και αφού δεν κινδύνεψε πίσω, έβαλε ένα γκολ με τον Σιμάνσκι, μάλλον τυχαίο. Το λέω τυχαίο διότι δεν φάνηκε δουλεμένο σε κάτι. Λάθος θέση ο Άμραμπαντ, λάθος θέση ο Σιμάνσκι, μικρολεπτομέρεια. Ας πούμε ότι οφειλόταν στην καθολική πίεση μας. Απέναντι σε αντίπαλο που έμοιαζε να έχει έρθει για να περιορίσει κάποια συντριβή.

Έτσι φαινόταν μέχρι το γκολ. Διότι μετά, χάσαμε τα αυγά και τα καλάθια. Μαζί με τα πασχάλια. Η ομάδα τελείωσε στα πάντα. Δεν είχε καμία σκέψη για το παιχνίδι που παιζόταν. Έπεσε ο ρυθμός στο κέντρο, σταμάτησε το πρεσάρισμα και η αμυντική λειτουργία και το ένα λάθος διαδεχόταν το άλλο. Κύρια αιτία ήταν ο Σιντιμπέ και ο πολύ κουρασμένος Τσούμπερ, που θα έπρεπε να είχε προφυλαχθεί στο αποτυχημένο rotation του Αλμέιδα. Είχαμε θορυβηθεί στην κερκίδα μπόλικα μετά τις δυο γκολάρες που σκόραρε ο ΠΑΣ Γιάννινα. Ναι, είχε γίνει ανατροπή του σκορ, σημαντική δουλειά του Αργυρίου. Η ΑΕΚ ήταν σε τρικυμία. Ήταν σαν να έπαιζαν όλοι αυτοί πρώτη φορά μαζί.

Φυσικά ανησύχησε κι ο Αλμέιδα, που έκανε πρώτη αλλαγή στο διάλειμμα με την είσοδο του Πόνσε. Και μετά από το τέταρτο, που δεν φαινόταν κάποιο κύμα αλλαγής, έβγαλε τον αρνητικό σήμερα Πήλιο – ο Γιαννούλης που έχει συμφωνήσει είναι τέλεια μεταγραφή – φέρνοντας στην θέση του τον κορυφαίο σήμερα Χατζησαφί, φυσικά έστειλε στα αζήτητα τον τέως παίκτη Σιντιμπέ βάζοντας εκεί τον Πινέδα, και ρίχνοντας μέσα τον Μάνταλο και τον Λιούμπισιτς. Ο Αλμέιδα διόρθωσε τον εαυτό του και του το πιστώνουμε αυτό. Έλεος να χάνεις με τον τελευταίο κι έλεος να τρως και δυο γκολ.

Και η ΑΕΚ πήρε μπρος. Έπαιξε ηγετικά και καθολικά. Με ό,τι θέλουμε να βλέπουμε. Φυσικά στην μεταμόρφωση συνέβαλε κι η είσοδος του Γιόνσον, μαζί με τους ελεύθερους χώρους που βρήκε ο Πινέδα, και φυσικά με την τρομερή απόδοση του Λιοούμπισιτς. Κλείστηκε ο αντίπαλος στα καρέ του, και δεν μπορούσε να βρει κουράγιο να βγάλει κάτι σε κόντρα. Θα μπορούσα να πω ότι ισοπεδώθηκε, αλλά δεν μου αρέσει να το λέω αυτό, διότι είχαμε φάει δυο γκολ. Δεν παίζεις με αυτά εν όψει μπαράζ, ούτε παίζεις με τα νεύρα μας, διότι ήταν εμφανής η εμφάνιση της μιζέριας από τους Αεκτζήδες.

Εν πάση περιπτώσει, τέλος καλό κι όλα καλά. Διότι η ΑΕΚ ανέτρεψε το σκορ, διότι έβαλε δυό γκολ ο Πόνσε – τον εξέθεσε πλήρως τον Αλμέιδα – κι ήρθε μια νίκη με 4-2 με το δεύτερο γκολ του Λιούμπισιτς που ήταν ο μαέστρος στο δεύτερο μέρος, συνεπικουρούμενος από τον Πινέδα. Και μας χάρησε η ομάδα άλλο ένα πάρτυ σαν αυτά που ξέρουμε ότι έχει, ειδικά όταν παίζει με τον τελευταίο της βαθμολογίας. Χωρίς να έχουμε περάσει και τόσο καλά, διότι μοιραζόντουσαν τα προγνωστικά μεταξύ ήττας και γκέλας ή μεταξύ απόλυτης γκρίνιας για τους πάντες μεταξύ των οποίων ήταν κι οι διαιτητές. Γνήσια ελληνικά δηλαδή.

Ήταν ένα παιχνίδι όμως απολαυστικό. Έξι γκολ, σασπένς και συναίσθημα. Μπορεί να μην χρειαζόταν , όμως το πήραμε. Με χαρά, με λύπη, με απογοήτευση και τελικά με ανάταση. Αφού νικήσαμε, λέμε ότι χρειαζόταν. Αν δεν νικούσαμε, δεν ξέρω πού ακριβώς θα πέφτανε τα αναθέματα. Ή μάλλον ξέρω αλλά δεν χρειάζεται τώρα. Σίγουρα δεν θα μπορούσες να πεις τίποτα για τον κορυφαίο Χατζησαφί, τον Πινέδα και τον Άμραμπαντ. Φυσικά μόνο καλά μπορείς να πεις για τον Λιούμπισιτς, τον Γιόνσον και φυσικά τον Πόνσε. Μην το ψάχνει ιδιαίτερα ο Μελισσανίδης: Ο παικταράς Γκαρσία του έμεινε. Δεν είναι ότι δεν τον πουλάει. Κανείς δεν δίνει τα περσινά φράγκα. Κανά τάληρο και τα άλλα τα ρίχνεις εσύ στο ταμείο.

Συγχαρητήρια όμως για τη νίκη, για την ανατροπή και φυσικά την πρώτη θέση. Δεν σκοτώσαμε κάποιο θηρίο αλλά έτσι όπως πήγαινε η κατάσταση, δεν ήθελε και πολύ να γράψουμε ήττα. Το βλέπαμε αλλά κυρίως το νοιώσαμε. Δεν ήταν ευχάριστο καθόλου. Θα ήταν χειρότερο σε σχέση με την ήττα από τον ΟΦΗ. Οι πόντοι απώλειας θα ήταν ίδιοι, δεν λέω, αλλά η συγκυρία δεν θέλει τέτοια. Τα μη μου άπτου, ας τα κάνουν στα ντέρμπυ.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 17 σχόλια

ΛΑΜΙΑ – Α Ε Κ

Ενδιαφέρον το σημερινό παιχνίδι φαινόταν αφού η Λαμία ήταν ανεβασμένη ενώ και η ομάδα μας θα έπαιζε σε γνωστό μονόδρομο πάλι με μπόλικες απουσίες. Ενδιαφέρον επίσης και για τον κόσμο που πήγε στο γήπεδο μετά τα γελοία μέτρα του φοβικού καραγκιόζη που το παίζει πρωθυπουργός.

Οι τακτικές στο πρώτο ημιχρόνιο ήταν ο γνωστός δικός μας ρόμβος και μια σούπερ αμυντική από τον αντίπαλο. Τριάδα πίσω αλλά και τριάδα στο κέντρο. Επίσης ανύπαρκτη πίεση στα δικά μας τα σέντερ μπακ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μια δυσκολία ανάπτυξης από μέρους μας αλλά και μια ανύπαρκτη επιθετικά Λαμία. Νομίζω είδα ένα ακίνδυνο μακρινό σουτ γύρω στο μισάωρο.

Η ΑΕΚ ήταν πολύ καλά διαβασμένη τακτικά κι είχε τρία χαρακτηριστικά στο παιχνίδι της : Υπομονή, έλεγχο του ρυθμού και…και…και : Τεράστια ηρεμία αυτοπεποίθησης. Έψαχνε τα πάντα πολύ προσεκτικά. Από τα άκρα αλλά κι από τον άξονα. Φυσικά από τα άκρα ήταν πιο εύκολο λόγω της πολυκοσμίας στο κέντρο. Κι όταν λέμε άκρα, εννοούμε τον καλύτερο στο πρώτο μέρος Άμραμπαντ, που ήταν πηγή κινδύνων.

Πολύ κοντά του σε απόδοση ήταν ο Κάλενς, ενώ Πινέδα και Γιόνσον κάνανε την δουλειά τους, στην ουσία προσπαθώντας να περάσουν την μπάλα μέσα από την τρύπα της καρφίτσας. Μπορώ να πω ότι τα κατάφεραν. Χρειάστηκε μία στατική φάση και μια ασύλληπτη κεφαλιά του παγκόσμιου παικταρά Βίντα, ενώ λίγο αργότερα σε ένα κλέψιμο στο κέντρο το σκορ διπλασιάστηκε σε ένα τετ α τετ του Ελίασον. Προβάδισμα με δυό γκολ, χωρίς κανένα κίνδυνο πίσω και με μια απόδοση καλή τηρουμένων των ελεύθερων χώρων που υπήρχαν.

Δεν μιλάμε για υπερθέαμα αλλά για ένα ανεκτό παιχνίδι με πολλή τακτική. Η ΑΕΚ έκανε την δουλειά της εμφανίζοντας μεγάλη σταθερότητα, ψυχραιμία κι ηρεμία, όπως ξαναέγραψα. Έπαιξε σαν μεγάλη και κυρίαρχη ομάδα, έδειξε την υπομονή που απαιτείτο όταν κατέβαινε, ενώ ανέβασε τον ρυθμό της όταν προέκυπτο κάποιος ελεύθερος χώρος. Σε ένα ημιχρόνιο χωρίς σκληρά μαρκαρίσματα και χωρίς σκοπιμότητες.

Το δεύτερο μέρος είχε κι αυτό το ενδιαφέρον του. Η Λαμία ανέβηκε κάποια μέτρα, έγινε ελαφρώς πιο πιεστική, ενώ η ΑΕΚ έβγαλε μια κούραση και μια επιπολαιότητα. Μια ελαφράδα ρε παιδί μου, που την έβλεπες κύρια στον Ελίασον και στον Σιντιμπέ που πλέον κάλυπταν την δεξιά πλευρά της ομάδας μας. Επομένως ανέβηκε ο βαθμός του θεάματος αλλά ανοίξανε και χώροι. Σε μια τέτοια φάση, κι αφού είχαν χαθεί πολύ ωραίες τελικές μας, σκόραρε ο Τσούμπερ. Κι εκεί που έλεγες τελειώσαμε, φάγαμε ένα απίθανο γκολ τζάμπα και βερεσέ.

Το είδε όλο αυτό το σκηνικό ο Αλμέιδα, κι έκανε τις αλλαγές του. Σε δυό διαστήματα έβαλε πέντε φρέσκους. Έτσι νόμιζε δηλαδή. Στην ουσία έβαλε κάτι αποξηραμένα σύκα ή άδεια μύδια. Διαλέχτε τι προτιμάτε. Άντε να εξαιρέσω τον Φερνάντες λιγάκι, που όμως ήταν ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Πάντως Αραούχο, Μάνταλος και Πισάρο ήταν για κλάματα ή για τα μπάζα. Επίσης διαλέχτε τι θέλετε. Θα με ρωτήσετε για τον Λιούμπισιτς. Μάλλον δεν του έχουν εξηγήσει σε τι θέση να παίζει κι επειδή είναι καινούργιος, ας του δώσουμε κάποιες δικαιολογίες.

Όμως ας τα αφήσουμε αυτά, που είναι τεχνικά. Η ομάδα πήρε το αποτέλεσμα που ήθελε, έχοντας κορυφαίο τον μαροκινό, τον Κάλενς και τον Γιόνσον. Επίσης είχε πολύ σταθερό τον Πήλιο, ενώ πρέπει να δώσουμε κάποια εύσημα και στον Πόνσε που έπαιζε επάνω σε τρεις. Η ομάδα μας κράτησε την πρώτη θέση, οπότε μας έχει πολύ ευχαριστημένους. Απλά με προβληματίζει ότι δεν παίρνει αυτά που βλέπαμε πέρσι από τον πάγκο της. Συγχαρητήρια όμως γενικά διότι ήμασταν με μια εμφάνιση αφεντικού και με μια ηρεμία που χονδρικά δεν χάθηκε μέχρι το τέλος.

Υγ. Αυτός ο παικταράς, που λέγεται Βίντα – ο πιο πολύτιμος για μένα σήμερα – σκεφθείτε ότι δεν μπήκε στην κορυφαία ενδεκάδα του πρωταθλήματος πέρσι. Ενδεικτικό τι μπάλα ξέρουν αυτοί που παριστάνουν τους δημοσιογράφους.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 11 σχόλια

ΑΕΚ – Κηφισιά

Ένα εύκολο απόγευμα για την ομάδα όπως αναμενόταν, σε γεμάτο γήπεδο μετά από δυο μήνες.

Το παιχνίδι κρίθηκε νωρίς με την αποβολή και το πέναλτι για την Κηφισιά, αν και φάνηκε υπερβολικά αυστηρό. Δινόταν πάντως, δε μπορείς να πεις πως βούτηξε ο Γκαρσία. Ήταν από τα πέναλτι που είναι στην κρίση του διαιτητή. Στη συνέχεια ο Γκαρσία αστόχησε αφού το εκτέλεσε στη γνωστή προβλέψιμη πλευρά.

Η Κηφισιά παρόλο που έπαιζε με 10 παίκτες ανέβαζε πολύ ψηλά την άμυνά της με αποτέλεσμα να πετύχουμε δυο γρήγορα γκολ αφού ο Γκαρσία και ο Ελίασον βρήκαν χώρους και άδεια την περιοχή των αντιπάλων.

Η ΑΕΚ με καλή ψυχολογία συνέχισε να πιέζει και να δημιουργεί ευκαιρίες, ενώ δεν απειλήθηκε η πειραματική άμυνά μας από την Κηφισιά που έδειξε να αποδέχεται την μοίρα της.

Ξεχώρισαν ο Ελίασον και ο Πήλιος που δείχνει να τα παίρνει τα γράμματα τουλάχιστον απέναντι σε τέτοιους αντιπάλους.

Θέλαμε να δούμε τον Λιούμπισιτς νωρίτερα, όμως ως γνωστόν αν δεν φτάσουμε στο ’70 αλλαγές δεν γίνονται. Ο Πινέδα έμεινε μέσα ως το τέλος, προφανώς διότι ο προπονητής ήθελε να τον δει μαζί με Λιούμπισιτς που πέτυχε ένα ωραίο γκολ με κεφαλιά στα τελευταία λεπτά μετά από σέντρα του Αμραμπατ.

Είδαμε και τον καλύτερο Γκατσίνοβιτς για φέτος και ελπίζουμε να έχει συνέχεια ενόψει play-offs.

Θύμισε λίγο από τον περσινό παίκτη, απέναντι σε αδύναμο αντίπαλο βεβαίως.

Υπάρχουν παίκτες όπως Τσούμπερ και Πινέδα που έχουν καταπονηθεί και φαίνεται στην απόδοσή τους, όμως με τις απουσίες και το ντεφορμάρισμα του Αραούχο δεν υπάρχει δυνατότητα ξεκούρασης.

Έμειναν άλλοι τρεις αγώνες με δυσκολότερο το παιχνίδι με τον Άρη στο Χαριλάου την τελευταία αγωνιστική. Ο γαύρος μέχρι στιγμής μας κάνει δώρο την πρώτη θέση, ελπίζω να κρατήσει το 1-2 παρόλο το σπρώξιμο στον παοκ.

Αναρτημένο σε Άρθρο | 8 σχόλια